پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٣ - راه اول- اعجاز، نخستين دليل نبوت

تعبير ديگر آيات مفصلات) براى فرعونيان آورد، ولى آن قوم لجوج به بهانه اين‌كه «سحر» است تسليم نشدند، مى‌فرمايد:

«آنها (به موسى) گفتند هر زمان آيتى براى ما بياورى كه ما را به آن سحر كنى به تو ايمان نمى‌آوريم!- سپس (بلاهاى مختلفى) بر آنها فرستاديم: طوفان، ملخ، آفت غلّات، قورباغه، و خون كه نشانه‌هايى جدا از يكديگر بودند، ولى آنها تكبر ورزيدند (و قبول نكردند) آنها قوم گنهكار و مجرمى بودند» وَ قَالُوا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِنْ ايَةٍ لِتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنينَ* فَارْسَلْنَا عَلَيْهِمٌ الطُّوفَانَ وَ الْجَرَادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفَادِعَ وَ الدَّمَ آيَاتٍ مُفَصَّلَاتٍ فَاسْتَكْبَرُوا وَ كَانُوا قَوْماً مُجْرِمِيْنَ‌.

اين حوادث عجيب و غيره منتظره هم جنبه تأديب داشت و هم جنبه اعجاز.

آيات بعد از اين نيز نشان مى‌دهد كه آنها وقتى در فشار اين حوادث واقع مى‌شدند دست به دامن موسى مى‌زدند، و تقاضا مى‌كردند كه از خدا بخواهد «بلا» برطرف شود و قول مى‌دادند كه اگر برطرف گردد ايمان مى‌آورند، ولى بعد از برطرف شدن نقض پيمان مى‌كردند، تا اين‌كه سرانجام به‌ «عذاب استيصال» گرفتار شدند و ريشه كن گشتند.

درست است كه فرعونيان و بنى‌اسرائيل هردو با هم زندگى داشتند، ولى روشن است كه هدفگيرى اين بلاها به سوى فرعونيان بود، زيرا كاخ‌هاى مجلل آنان در دو طرف نيل قرار داشت، در حالى كه منازل محقر بنى‌اسرائيل در نقاط دور دست بود، و طوفان و سيلاب خانه‌هاى فرعونيان را طعمه خود قرار مى‌داد.

همچنين ملخ و آفات نباتى، كشتزارهاى وسيع و گسترده آنها را به نابودى مى‌كشاند، قورباغه‌ها ناگهان افزايش نسل فراوانى يافتند، و از نيل خارج شدند و در تمام زندگى فرعونيان حتى در اطاق‌هاى خواب و سر سفره‌ها و ظروف غذا مزاحم آنان بودند، همچنين هنگامى كه رود نيل به رنگ خون درآمد آنها بيش از همه گرفتار خسارت شدند.

اما اين بلاها يا به تعبير ديگر «معجزات بيدارگر» كه شرح آن در تورات كنونى نيز در