پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٤ - انبيا و علم غيب

رسالت‌هاى پروردگارشان را ابلاغ كرده‌اند و او به آنچه نزد آنها است احاطه دارد و هرچيزى را احصا كرده است.

٢- ... و (نيز) ممكن نبود كه خداوند شما را از اسرار نهان آگاه سازد (تا مؤمنان و منافقان را از طريق علم غيب بشناسيد زيرا اين بر خلاف سنت الهى است) ولى خداوند از ميان رسولان خود هركس را بخواهد بر مى‌گزيند.

٣- ... و از آنچه مى‌خوريد و در خانه خود ذخيره مى‌كنيد به شما خبر مى‌دهم.

تفسير و جمع‌بندى‌

در نخستين آيه ابتدا خداوند به عنوان «عالم الغيب» مطلق، يعنى كسى كه از تمام اسرار پنهان آگاه است، توصيف شده، مى‌فرمايد: «آگاه از اسرار غيب اوست» عَالِمُ الْغِيْبِ‌ بعد به عنوان استثنا مى‌فرمايد: «مگر رسولى را كه او برگزيده و از وى راضى شده»! الَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ‌.

يعنى خداوند به چنين رسولانى آنچه از اسرار غيب بخواهد مى‌آموزد، بنابراين آنها از خود چيزى درباره غيب نمى‌دانند، ولى با تعليم الهى از آن آگاه مى‌شوند.

سپس مى‌افزايد: «خداوند مراقبينى از پيش رو، و پشت سر، همراه او مى‌فرستد (تا او را از هرگونه انحراف حفظ كند).

اين تعبير هم دليلى است بر مقام عصمت پيامبران و هم تأكيدى است بر علم آنها به اسرار غيب.

البتّه اين در صورتى است كه‌ «رَصَدْ» را به معناى «مراقب» يا «مراقبين» از فرشتگان الهى بدانيم، ولى براى اين جمله تفسيرهاى ديگرى نيز شده، از جمله اين‌كه منظور از «رصد» طرقى است كه او را نسبت به گذشتگان يا نسبت به آيندگان آگاه مى‌كند (جمله‌ «مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ» اشاره به حوادث پيشين و «مِنْ خَلْفِهِ» اشاره به حوادث آينده است).