پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٩ - علم اسما چيست؟

٢- در مورد موسى بن عمران مى‌فرمايد: وَ لَمَّا بَلَغَ اشُدَّهُ وَ اسْتَوى‌ آتَيْنَاهُ حُكْمَاً وَ عِلْمَاً وَ كَذلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ: «هنگامى كه او نيرومند و كامل شد حكمت و دانش به او دايم، و اين گونه نيكوكاران را جزا مى‌دهيم». (قصص ١٤)

٣- درباره‌ داوود مى‌فرمايد: وَ قَتَلَ داوُدُ جَالُوتَ وَ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاءُ:

«و داوود (كه در آن زمان نوجوانى بود) جالوت را كشت و خداوند حكومت و دانش به اوبخشيد و آنچه مى‌خواست به او تعليم داد».

٤- و در مورد داوود و سليمان‌ مى‌فرمايد: وَ كُلًاّ آتَيْنَا حُكْماً وَ عِلْماً «هريك از آن دو را مقام قضاوت و علم داديم». (انبياء ٧٩)

٥- و درباره‌ لوط پيامبر مى‌فرمايد: وَ لُوطاً آتَيْنا حُكْماً وَ عِلْماً «به لوط مقام داورى و علم داديم». (انبياء ٧٤)

٦- همين معنا را در مورد يوسف‌ تكرار مى‌كند و مى‌فرمايد: وَ لَمَّا بَلَغَ اشُدَّهُ آتَيْنَاهُ حُكْماً وَ عِلْماً (يوسف ٢٢).

توجه به اين نكته لازم است كه واژه‌ «علماً» در اين آيات به صورت «نكره» ذكر شده كه براى بيان عظمت است آن‌چنانكه حد و حدودش براى ما ناشناخته است.

واژه‌ «حكم» را در اين آيات بعضى به معناى مقام «قضاوت» و بعضى به معناى مقام «نبوت» و بعضى به معناى آگاهى خاصى كه سبب مى‌شود انسان حق و باطل را از هم جدا كند، و به تعبير ديگر منظور از عقل و فهم و قدرت بر داورى صحيح و جدا ساختن حق از باطل است‌ [١] هر كدام از اين معانى باشد شاهد مقصود است.

٧- درباره حضرت مسيح مى‌فرمايد: وَ اذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ التَّوراةَ وَ الْانْجِيلَ: «به خاطر بياور هنگامى كه به تو كتاب و حكمت و تورات و انجيل‌

[١]. به تفسير مجمع‌البيان، جلد ٥، صفحه ٢٢٢ مراجعه كنيد (ذيل آيه ٢٢ يوسف).