برانگيخته شده‌اند:
«رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى‌ اللّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكَانَ اللّهُ عَزِيزاً حَكِيماً» «١» پيامبرانى كه بشارت دهنده و بيم دهنده بودند، تا بعد از پيامبران حجتى براى مردم بر خدا باقى نماند و خداوند، توانا و حكيم است.
همه پيامبران براى اجراى برنامه هدايتگرى خويش به ابزار مشترك بيّنات، كتاب و ميزان مجهز شده‌اند.
«لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ» «٢» ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم و با آنها كتاب (آسمانى) و ميزان نازل كرديم.
چون خطوط كلى دعوت و هدايت پيامبران يكى است، مؤمنان موظف به ايمان و پذيرش همه آنها مى‌باشند و به همين دليل مى‌گويند: «لا نُفَرِّقُ بَيْنَ احَدٍ مِنْهُمْ» «٣».
پذيرش گروهى از پيامبران و تكذيب گروهى ديگر كفر و ضلالت است؛ زيرا پذيرش رسالت يك پيامبر مستلزم پذيرش همه پيامبران و ترك پذيرش دعوت يك پيامبر، مستلزم نفى دعوت همه پيامبران است. در قرآن مجيد نيز به همين دليل، هر قومى كه پيامبرش را تكذيب نموده و دعوت وى را نپذيرفته است، تكذيب كننده دعوت همه پيامبران دانسته است؛ مثلا در مورد قوم نوح فرموده: «كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلينَ» «٤» در حالى كه مى‌دانيم آن قوم، تنها حضرت نوح عليه السلام را تكذيب كرده بود.
البته اين مطلب كه همه پيامبران در خصيصه هدايتگرى مشترك بوده واصول دعوت و هدايت آنان يكى بوده است با اين سخن منافات ندارد كه بگوييم بين شرايع آنان- كه‌