منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ٧٥ - انفاق نوعى مجاهده است

چيزى ديگر مجاهده نخواهد بود و اطلاق مجاهده بر چنين امرى ضرورى نامعقول است .
٤ - مقصود از ( « تَثْبِيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ » ) حفظ موجوديت انفاقگران در جامعه ، به عنوان و با وصف « انسانهاى كامور بىخيال » نيست ، بلكه مقصود ، آن تثبيتى است كه در توجيه علت وضع حقوق و لزوم آن براى جامعه گفته مى شود .
توضيح :
هر يك از افراد انسان ، به خودى خود ، داراى اراده و تمايل و خواست بىنهايت است . اگر افراد در اعمال اين اراده و ارضاى اين تمايل و خواستهء بىنهايت ، آزاد باشند ، بدون هيچ گونه ترديد ، به تزاحم و تصادم منتهى خواهد گشت و هر گونه اجتماعى هم كه فرض شود - با فرض مذكور - سرانجام سقوط خواهد كرد . از اينجاست كه حقوق وضع مى شود و همين وضع شدن و مقرر شدن حقوق است كه اراده هاى بىنهايت را محدود مى كند و جلو تزاحمى را كه مولود بىنهايت بودن خواسته هاست مى گيرد . و همين وضع و مقرر كردن موازين حقوقى است كه اراده ها و تمايلات محدود و معقول را قابل عمل و اجرا مى كند . پس امر بشر ميان دو چيز داير است