منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ٦٢ - كلمهء انفاق

است كه براى خود اندوخته مى كرديد ، اكنون عذاب اندوخته هاى خويش را بچشيد . » ١٢ - ( خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِها ) [١] « از اموال مردم ، صدقه ( زكات ) بگير تا بدين وسيله آنان را پاك كنى و تزكيه و تطهيرشان نمائى . » ١٣ - ( إِنَّ الله اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ) [٢] « خداوند از مردم مؤمن ، جان و مالشان را ، در برابر بهشت ، خريده است . » ١٤ - ( وَلا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً وَلا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ الله أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ) [٣] « به هر اندازه چه كم و چه بسيار انفاق كنند و هر دره اى را كه - در راه خدا - به پيمايند ، در نامهء عملشان نوشته شود تا خداوند بهتر از آن چه كرده‌اند به آنان پاداش دهد . » ١٥ - ( وَما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُه وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ) [٤] « هر چه را انفاق كنيد خداوند جاى آن را پر كند .

[١] توبه ، ١٠٣
[٢] توبه ، ١١١
[٣] توبه ، ١٢١
[٤] سبأ ، ٣٩