منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ٦١ - كلمهء انفاق

[١] « خداى را بپرستيد و براى او همتايى قرار ندهيد ، با پدر و مادر نيكويى كنيد و هم با نزديكان و يتيمان و بينوايان و همسايهء خويشاوند و همسايهء بيگانه و دوست همدم و ره گذر نيازمند و بردگان خود ، خداوند مردم سركش خودستاى را دوست ندارد . يعنى همان كسان كه بخل مى ورزند و مردم را نيز به بخل وا مى دارند و آن چه را خداى به كرم خود به آنان داده ، از مردم پنهان مى دارند ، ما براى كفران كنندگان عذابى خوار كننده آماده ساخته‌ايم . » ١١ - ( الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ الله فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ . يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ ) [٢] « آنان كه طلا و نقره را اندوخته مى كنند و در راه خدا انفاق نمى كنند ، به عذابى دردناكشان خبر ده . روزى كه همان طلا و نقره را در آتش جهنم سرخ كنند و با همانها پيشانى و پهلو و پشتشان را داغ نمايند و بگويند اين همان

[١] نساء ، ٣٦ و ٣٧
[٢] توبه ، ٣٤