منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ٦٩ - كلمهء انفاق

هلاكت ، لذا بطور قاطعانه مى توان گفت : فقر كه هلاكت اقتصادى است بايستى از جامعهء اسلامى ريشه كن شود .
و چنان كه مى دانيم ، عدم اعتدال اقتصادى ، و اقتصاد اجتماعى يك جامعه نيز ، هلاك اقتصادى اجتماعى و تهلكهء مالى و مادى آن جامعه است و اين خود ، به منزلهء هلاك و بلكه نوعى از مصداق عام هلاكت و تباهى و تهلكه است .
٢ - فرض مى كنيم جملهء ( وَلا تُلْقُوا . . ) مربوط به جملهء ( وَأَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ الله ) و پيوسته بدان است ، در اين صورت بسيار روشن است كه هم مى تواند با موارد و مصاديق مذكور در پيش ( يعنى : انفاق در جهاد و براى دفاع و جلوگيرى از هلاكت در دست دشمن ، و نيز كيفيت انفاق و اندازه نگهداشتن در آن تا انسان خود در هلاكت نيفتد ) قابل انطباق باشد و هم تمام مواردى را كه عدم انفاق باعث وقوع در هلاكت است ، شامل گردد .
ارتباط و پيوستگى اين دو جمله را در اين آيه ، مى توان با آيهء ٢٩ ، از سورهء « نساء » تأييد كرد .
آيهء بيست و نهم سورهء نساء چنين است :
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ )