منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ١٢٥ - منابع فقهى لا ضرر و لا ضرار

در آيهء دوم و پنجم از اضرار به زنهاى مطلقه بطور عموم خواه از لحاظ جسمانى و خواه از لحاظ شخصيت جلوگيرى مى كند . و همچنين آيات ديگر . مثلا آيه اى كه مى گويد به نويسندهء سند و گواه نبايد ضررى رسد به اصطلاح با مفهوم موافق مى گويد هيچ گونه ضررى از يكى به ديگرى نبايد جائز شمرده شود زيرا وسيله بودن به ضرر اهميت طبيعيش كمتر از سبب حقيقى ضرر مى باشد .
آيه اى كه مى گويد ( فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَلا تَنْهَرْهُما ) : به پدر و مادر خود اف نگوييد و پرخاش نكنيد با مفهوم موافق بطور حتم اثبات مى كند كه آنان را نبايد زخمى كرد و كشت و صدمهء شخصيتى بدانان وارد ساخت .
موضوعاتى كه در آيات مزبوره مطرح شده و از اضرار در آنها نهى وارد شده است در مقابل ساير شئون با اهميت انسانها آن اندازه قابل اهميت نمى باشد و در حقيقت تمام آن آيات به اضافهء اين كه مسائل رايج آن دوران را مطرح نموده و از اضرار در آن موارد جلوگيرى نموده است ضمنا هر گونه ضرر را ممنوع مى سازد .