مبانى تشريع اسلامى(3) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٩ - ٢- عباد الرحمان، چه كسانيند؟

مى‌يابد. آنها سخن به درستى مى‌گويند و به حق گواهى مى‌دهند.

... وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَاماً [١].

«... و هنگامى كه با لغو و بيهودگى برخورد كنند، بزرگوارانه از آن مى‌گذرند.»

بزرگوارى و كرامت، ميراثِ پرستش خداوند است زيرا از ابعادِ درك نعمتهاى خداوندى است بر انسان، و درك فرصتهاى داده شده به انسان كه موجب پيشرفت او در ابعاد زندگى مى‌شود، كه با توكّل بر خدا و فرو ريختن رحمت گسترده او با تلاش و دعا تحقّق مى‌يابد. از اين رونفس آنها به سبب كرامتى كه براى خود قايل است از ارتكاب عمل لغو ابا مى‌ورزد.

وَالَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمّاً وَعُمْيَاناً [٢].

«و آنان كه هرگاه آيات پروردگارشان به آنان گوشزد شود، كر و كور روى آن نمى‌افتند.»

زيرا عبوديت خدا نور ايمان به همه آيات الهى بديشان مى‌بخشد و ديگر دلهاى آنها چيزى از حق را انكار نمى‌كند، و گوشهايشان پذيرنده آياتى الهى است كه بر آنها تلاوت مى‌شود، چنانكه ديدگانشان آيات خدا را مى‌بيند.

وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ ... [٣].

«و آنان كه مى‌گويند: اى پروردگار ما! از همسران وفرزندانمان مايه روشنى چشم‌ما قرارده ...»

فرزندان، زيور زندگى دنيوى هستند و بندگان رحمان تنها به در اختيار داشتن همسر و فرزند شچم ندارند، بلكه به اوج نعمتى مى‌انديشند كه از ايشان خواسته شده و آن اين است كه چشمانشان به وجود فرزندانشان روشن گردد، و اين شدنى نيست، مگر در پرتو نهايت آرامش نفسانى و معنوى كه از همراهى همسر و فرزندانشان حاصل مى‌گردد.

... وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَاماً [٤].

«... و ما را براى پرهيزكاران پيشوا گردان.»