مبانى تشريع اسلامى(3) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٨ - ٢- عباد الرحمان، چه كسانيند؟

«كسانى كه با «اللَّه» خداى ديگرى را نمى‌خوانند ...»

پس ايشان درباره آزاديشان سهل انگارى نمى‌كنند و تسليم تهديد و تطميع طغيانگرانى نمى‌شوند كه مى‌كوشند ايشان را تابعِ سلطه ستم پيشه خويش كنند.

... وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ... [١].

«... و كسى را كه خدا كشتنش را حرام كرده- مگر به حق- نمى‌كشند ...»

آنها براى جان انسانها احترام قايلند، زيرا خداوند را مى‌پرستند كه خالق آنها و خالق همه مردم است و لذا براى خود امتيازى قايل نيستند تا ريختن خونِ ديگران برايشان آسان باشد، بدين سان زندگى و حقّ هر زنده‌اى را در برخوردارى از زندگى پاس مى‌دارند.

... وَلَا يَزْنُونَ وَمَن يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثَاماً [٢].

«.. و زنا نمى‌كنند، و هركه چنين كند عقوبت گناه خود را مى‌بيند.»

يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَاناً* إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحاً فَأُولئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً [٣].

«عذابش در روز قيامت مضاعف مى‌شود و تا ابد به خوارى در آن عذاب مى‌ماند* مگر آن كسانى كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند، خدا گناهانشان را به نيكى بدل مى‌كند و خدا آمرزنده و مهربان است.»

بدين ترتيب پرستشِ خداوند روحِ تقوى را در جانها مى‌نشاند تا آنجا كه هر انسانى خون وآبروى ديگران را محترم مى‌شمرد و آنگاه اين تقوى نزد «عبادالرحمن» با توبه آذين بسته مى‌شود؛ توبه‌اى كه مانع از در خود فرو شدن و نوميدى مى‌گردد.

وَالَّذِينَ لَايَشْهَدُونَ الزُّورَ ... [٤].

«و آنان كه به دروغ شهادت نمى‌دهند ...»

مى‌بينيم كه چگونه عبوديتِ رحمان در به دوش كشيدنِ مسؤوليّت سخن، تجلّى‌