الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٤٦ - انداختن ميّت در آب به هنگام ضرورت
«امام صادق عليه السلام از من سؤال كرد كه چه باعث شد شما عموى من زيد را در محلّى كه دفن كرديد بگذاريد؟ تا اينكه فرمود: آن موضعى كه دفن كرديد تا فرات چه قدر فاصله داشت؟ گفتم: به اندازه پرتاب سنگ. گفت: سبحان اللَّه! چه مىشد كه آهنى بر او مىبستيد تا سنگين مىگرديد و به فرات مىانداختيد و اين بهتر بود؟!»
٣- محمّد بن حسن صفّار مىگويد:
«كتبت إلى أبي محمّد عليه السلام: أيجوز أن يجعل الميّتين على جنازة واحدة في موضع الحاجة وقلّة الناس وإن كان الميّتان رجلًا وامرأة يحملان على سرير ويصلّى عليهما؟ فوقّع عليه السلام: لا يحمل الرجل مع المرأة على سرير واحد» [١]
. «به ابومحمّد عليه السلام نوشتم كه: آيا جايز است كه در صورت نياز و كم بودن مردم، دو ميّت را يكجا و در يك جنازه قرار دهند اگر چه زن و مرد هم باشند كه بر يك تابوت حمل شوند و بر هر دو يكجا نماز خوانده شود؟ امام در جواب نوشت: نبايد مرد به همراه زن در يك تابوت حمل شود.»
٤- امام صادق عليه السلام فرمود:
«نهى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله أن يصلّى على قبر أو يقعد عليه أو يبنى عليه» [٢]
. «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نهى كرد از اينكه بر روى قبر نماز خوانده شود يا روى آن بنشينند يا بنايى بر آن بسازند.»
[١] - همان، ص ٨٦٨، باب ٤٢، حديث ١.
[٢] - همان، ص ٨٦٩، باب ٤٤، حديث ٢.