الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٨ - ه- احكام احتضار
١٠- على بن ابى حمزه مىگويد:
«به امام ابوالحسن عليه السلام گفتم: آيا زن حائض ميتواند نزد مريض بنشيند و او در حال مرگ است؟ فرمود: اشكال ندارد، اگر زن مشغول پرستارى او باشد. پس وقتى مرگ او نزديك شد، زن حائض را از نزد او دور كنند، زيرا فرشتگان از حضور او اذيت مىشوند. [١]»
١١- زراره مىگويد:
«يكى از فرزندان امام جعفر صادق عليه السلام، از شدّت بيمارى دچار رنج زيادى شده بود و ابوجعفر (امام باقر عليه السلام) در كنارش نشسته بود.
پس هر انسانى كه به او نزديك مىشد، مىفرمود: به او دست نزنيد زيرا بر ضعف او افزوده مىشود و او در اين حال در ضعيفترين حالت خود مىباشد و كسى كه در اين حال به او دست بزند به او ضرر زده است و هنگامى كه آن پسر بچه جان سپرد، چشمانش را پوشاند و چانههايش را بست. [٢]»
١٢- عثمان بن عيسى از عدهاى از اصحاب ما روايت مىكند:
«چون امام باقر عليه السلام قبض روح شد، امام صادق دستور داد در خانهاى كه آن حضرت سكونت داشت، چراغ روشن كنند تا اينكه امام صادق عليه السلام نيز رحلت فرمود، امام ابوالحسن عليه السلام نيز دستور داد كه در خانه امام صادق عليه السلام چراغ روشن شود تا زمانى كه ابوالحسن عليه السلام از آنجا به سوى عراق اخراج گرديد و بعد از آن نمىدانم كه چه شد. [٣]»
١٣- محمد بن ابوحمزه از على به يقطين نقل مىكند:
[١] - همان، باب ٤٣، حديث ١.
[٢] - همان، ص ٦٧٢، باب ٤٤، حديث ١.
[٣] - همان، ص ٦٧٣، باب ٤٥، حديث ١.