الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٧

تفصيل احكام:

١- سنّت شرعى بر اين جارى شده است كه كسى كه جسد ميّت را بعد از سرد شدن بدن و قبل از اتمام غسلهاى سه‌گانه مسّ كند، بايد غسل نمايد. امّا اگر ميّت را بجاى غسل، تيمّم داده باشند احتياط اين است كه در صورت مسّ، غسل ترك نشود، چه ميّت مسلمان باشد يا كافر، بزرگ باشد يا صغير حتى سقط در صورتى كه عرفاً انسان گفته شود.

٢- اگر موى شخص زنده با مو يا بدن ميّت تماس حاصل كند يا اينكه دست شخص زنده به موى ميّت برسد، غسل ندارد، مگر اينكه مردم آن را مسّ ميّت بشمارند مانند اينكه دستش را روى سر ميّت يا صورت يا دست او كه مو دارد بگذارد، زيرا عرف چنين حالتى را مسّ ميّت مى‌شمارد. امّا تماس با استخوان و ناخن و دندان ميّت، بنابر احوط غسل دارد زيرا مسّ ميّت ناميده مى‌شود.

٣- عضوى كه از بدن ميّت جدا شده است اگر استخوان داشته باشد، مسّ آن موجب غسل مى‌شود. امّا در حديثى وارد شده و آمده است كه مسّ استخوان بدون گوشت كه يك سال يا بيشتر بعد از وفات ميّت بر آن گذشته باشد، غسل ندارد.

٤- در موردى كه شك كند آيا موجب مسّ ميّت شده است يا نه، حكم به برائت مى‌شود و غسل واجب نيست و هم‌چنين است اگر شك كنى كه آيا قبل از وفاتش او را لمس كرده‌اى يا بعد از آن يا از پشت ساتر (پوشاننده) يا اينكه جسد را مسّ كرده‌اى يا موى او