الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٣ - ح- چگونگى نماز ميّت

التكبير على الأخيرة وإن شاؤوا رفعوا الاولى وأتمّوا ما بقي على الأخيرة كلّ ذلك لا بأس به» [١]

. «از او سئوال كردم درباره گروهى كه بر جنازه‌اى نماز مى‌گذارند، يك يا دو تكبير گفتند و در همين حال جنازه ديگرى را در كنار جنازه اوّل گذاشتند، چه كار كنند؟ فرمود: اگر خواستند جنازه اول را هم همانجا بگذارند تا از نماز بر دوم فارغ شوند و اگر هم خواستند پس از اتمام نماز اول جنازه اول را بردارند و باقيمانده تكبيرات جنازه دوم را اتمام كنند، همه اين‌ها اشكال ندارد.»

٢٠- راوى مى‌گويد:

«قلت لأبي الحسن الرضا عليه السلام: قوم كسر بهم في بحر فخرجوا يمشون على الشطّ فإذا هم برجل ميّت عريان والقوم ليس عليهم إلّامناديل متّزرين بها، وليس عليهم فضل ثوب يوارون الرجل فكيف يصلّون عليه وهو عريان؟ فقال: إذا لم يقدروا على ثوب يوارون به عورته فليحفروا قبره ويضعوه في لحده ويوارون عورته بلبن أو أحجار أو تراب ثمّ يصلّون عليه ثمّ يوارونه في قبره. قلت: ولا يصلّون عليه وهو مدفون بعد ما يدفن؟ قال: لا، لو جاز ذلك لأحد لجاز لرسول اللَّه صلى الله عليه و آله فلا يصلّى على المدفون ولا على العريان» [٢]

. «به امام ابوالحسن الرضا عليه السلام گفتم: گروهى كشتى‌شان در دريا شكسته شده است و آنان از دريا بيرون آمده و در ساحل قدم مى‌زدند كه مرد مرده برهنه‌اى را ديدند و آنان هم جز لُنگى كه براى خود ازار