کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٨٧

سعيد و شقى كيان اند؟

كسانى كه دوست دار و موافقان امام على(عليه السلام)و اولاد او باشند، سعادت مند و در غير اين صورت، اهل شقاوت اند; در اين باره نيز روايات بسيارى است:

الف. قال رسول الله(صلى الله عليه وآله وسلم):

« اَنَّ السَّعيد كُلَّ السَّعيد، حَقَّ السَّعيد، مَن اَحَبَ عِليّاً فى حَياتِه وَ بَعدَ مَوتهِ وَ اَنّ الشَّقِىَّ مَن اَبْغضَ عَلِيّاً فى حَياتِه وَ بَعْدَ وَفاتِه. »[٨٥]

ب. « فَالسَّعيد مَن اتَّبَعَنا وَ الشَّقىُّ مَن عادانا وَ خالَفنا »[٨٦].

ج. « اَفْضَلُ السَّعادَةِ استِقامَةُ الدّين ».[٨٧]

د. « سعادة الرّجل فى احراز دينه و العمل لآخرته ».[٨٨]

رواياتى كه در تبيين دين حقّ، مطالب ارزنده اى ارايه كرده اند و آن را با اسلام و قرآن و ولايت، تطبيق كرده اند:

الف. درتفسير آيه ى (هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ)وارده شده است كه « اَلْوِلايَة هِىَ دين الْحَقِّ »;[٨٩] ولايت اهل بيت(عليه السلام)دين حقّ است.

ب. از امير مؤمنان(عليه السلام) نقل شده كه پيامبر در پاسخ سؤال از حق فرمودند:

اَلْاِسلامُ وُ الْقُرآنُ وَ الولايَة اِذا انْتَهَتْ اِلَيك;[٩٠]

حقّ، تنها اسلام و قرآن و ولايت تو (على) است.

ج. امام صادق(عليه السلام) فرمودند: اَنَّ الْحنيفّيةَ هِىَ الْاَسلام;[٩١] دين توحيدى، تنها اسلام است.

راغب اصفهانى در تفسير كلمه ى حنيف مى نويسد:

« به معنى صراط و مسير مستقيم و كشش به سمت هدايت است »[٩٢].

د. عبدالله بن سلام كه از رؤساى بنى اسرائيل بود، از پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)مسائلى را پرسيد و حضرت در پاسخ هاى خود فرمودند: دين خداوند، واحد است و تعدّد بردار نيست. خداى سبحان نيز واحد است و شريكى ندارد.[٩٣]

رسول خدا در تفسير اسلام، از جبرئيل نقل مى كند كه اسلام، داراى ده سهم است. هر كس از آن ها بهره مند نباشد، زيان كار است.

آن ها عبارتند از: شهادت لااله الاالله، نماز، زكات، روزه، حج، جهاد، امر به معروف، نهى از منكر، جماعت و طاعت[٩٤].

حال كه دانستيم اختلاف انبيا در اصول نبوده است، (گرچه شرايع، اندكى متفاوت بوده اند)، پس اختلاف كنونى، نتيجه ى عدول پيروان ساير اديان، از دين واحد خدايى، يعنى اسلام است. آنان اين سهام ده گانه را از دست داده اند و خود را گرفتار خسران و زيان نمودند.

رواياتى كه برخى از فِرَق و مذاهب را بى نصيب از اسلام معرفى مى كند و دلالت صريح به ناسازگارى با پلوراليسم دينى دارند:

الف. قال الصادق(عليه السلام): « اِنَّ اَبى حَدَّثنى عَن اَبيه عَن جَدِّه(عليه السلام) اَنَّ رَسولَ اللّه(صلى الله عليه وآله وسلم)قال: صِنفانِ مِن اُمَّتى لا نَصيبَ لَهُما فِى الْاسلام الغُلاةُ و الْقَدَريَة »;[٩٥]

يعنى غاليان و اهل قدر، از امّت من (يعنى مسلمان) نيستند.

ب. من الرضا(عليه السلام) عن آبائه قال: « قال رسول اللّه(صلى الله عليه وآله وسلم): صِنفانِ مِن اُمّتى لَيسَ لَهُما فِى الْاسلامِ نصيبُ: اَلْمُرجِئَه و الْقَدَريّة ».[٩٦]

دسته اى از روايات، در مقام بررسى روش هاى دين شناسى، به ابطال روش هاى برخى مذاهب اشاره دارند; براى نمونه، از طرف ائمه ى شيعه(عليهم السلام)، روش قياس در پاره اى از مكاتب اهل سنت، مورد نكوهش قرار گرفته و فرموده اند:

« اَوَّل مَن قاسَ اِبليس، لَم يُبن دينُ الْاِسلامِ عَلى الْقِياسِ ».[٩٧]

پرسش هاى خاصى كه در برزخ در باره ى خدا، پيامبر، دين و امام از مردگان صورت مى گيرد و در صورت توقّف، بابى از ابواب آتش به روى آن ها گشوده خواهد شد، نشان دهنده ى وحدت صراط مستقيم و انحصار سعادت و هدايت است.[٩٨]