کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ١٠٨

و كسانى كه به لقاى ما اميد ندارند، گفتند: چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند يا پروردگارمان را نمى بينيم؟

قطعاً در مورد خود تكبر ورزيدند و سخت سركشى نمودند.

استضعاف:

(إِنَّ الَّذِينَ تَوَفّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ قالُوا فِيمَ كُنْتُمْ قالُوا كُنّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ قالُوا أَ لَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللّهِ واسِعَةً فَتُهاجِرُوا فِيها فَأُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ ساءَتْ مَصِيراً);[٥٤]

كسانى كه بر خويشتن ستم كار بوده اند [وقتى] فرشتگان جانشان را مى گيرند، مى گويند در چه حال بوديد; پاسخ مى دهند: ما در زمين از مستضعفان بوديم. مى گويند: مگر زمين خدا وسيع نبود تا در آن مهاجرت كنيد؟

پس آنان جاى گاهشان دوزخ است و دوزخ بد سرانجامى است.

حكومت و زمام دارى: (ما أَنْزَلَ اللّهُ بِها مِنْ سُلْطان إِنِ الْحُكْمُ إِلاّ لِلّهِ أَمَرَ أَلاّ تَعْبُدُوا إِلاّ إِيّاهُ);[٥٥]

خداوند دليلى بر [حقانيت] آن ها نازل نكرده است فرمان و حكم رانى جز از آن خدا نيست، دستور داده جز او را نپرستيد.

(وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ... هُمُ الظّالِمُونَ... هُمُ الْفاسِقُونَ);[٥٦]

و كسانى كه به موجب آن چه خداوند نازل كرده داورى و حكم نكنند، آنان كافران اند... آنان ستمگران اند... آنان نافرمان اند.

حاكميت خداوند و انبياء:

(قُلِ اللّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْء قَدِيرٌ)[٥٧]

بگو بار خدايا! تويى كه فرمانروايى، هر آن كس را كه خواهى، فرمانروايى بخشى و از هر كه خواهى، فرمانروايى را بازستانى و هر كه را خواهى، عزّت بخشى و هر كه را خواهى، خوار گردانى همه ى خوبى ها به دست توست و تو بر هر چيز توانايى.

(وَ آتاهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمّا يَشاءُ);[٥٨]

و خداوند به او [داوود] پادشاهى و حكمت ارزانى داشت و از آن چه مى خواست به او آموخت.

مقابله با دشمنان خدا:

(وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللّهِ وَ عَدُوَّكُمْ وَ آخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لا تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ يَعْلَمُهُمْ);[٥٩]

و هر چه در توان داريد، از نيرو و اسباب هاى آماده، بسيج كنيد تا با اين [تداركات ]دشمن خدا و دشمن خودتان و [دشمنان]ديگرى را جز ايشان كه شما نمى شناسيد و خدا آنان را مى شناسد ـ بترسانيد.

جهاد در راه خدا:

(إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللّهِ أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللّهِ وَ اللّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ);[٦٠]

آنان كه ايمان آورده و كسانى كه هجرت كرده و در راه خدا جهاد نموده اند، آنان به رحمت خدا اميدوارند و خداوند آمرزنده و مهربان است.

(إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتابُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أُولئِكَ هُمُ الصّادِقُونَ);[٦١]

در حقيقت، مؤمنان كسانى اند كه به خدا و پيغمبر او گرويده و شك نياورده و با مال و جانشان در راه خدا جهاد كرده اند اينان اند كه راست كردارند; تأكيد بر تشكيلات دينى:

(وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْغالِبُونَ);[٦٢]

و هر كس خدا و پيامبر او و كسانى را كه ايمان آورده، ولىّ خود بداند [پيروز است چرا كه ]حزب خدا همان پيروزمندان اند.