کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٩٠

آيات قرآن، در اين زمينه چند دسته است:

ـ آياتى كه قرآن را هادى همه ى مردم در همه ى زمان ها معرفى مى كند; مانند آيه ى ١٨٥ سوره ى بقره و آيه ى ٢٧ سوره ى تكوير.

ـ آياتى كه همه ى انسان ها را مخاطب خود قرار مى دهد و از تعابيرى مانند (يا أَيُّهَا النّاسُ)و (يا بَنِي آدَمَ)، استفاده مى كند; مانند آيات ١٦٨ سوره ى بقره، ١٧٤ سوره ى نساء، ١٠٨ سوره ى يونس، ١٣٥ سوره ى اعراف و ده ها آيه ى ديگر.

اگر دعوت اسلام اختصاص به قوم يا نژاد خاصى داشت، بايد خطاب را فقط به آن ها متوجه مى ساخت.

ـ آياتى كه به صراحت، گوياى عموميّت رسالت نبى اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) است; مانند آيه ى ٢٨ سوره ى سبأ، آيه ى ١ سوره ى فرقان، آيه ى ١٩ سوره ى انعام.

ـ آياتى كه اهل كتاب را مورد خطاب قرار مى دهد.

ـ آياتى كه بر حقّانيت دين اسلام و اظهار آن بر ساير اديان، دلالت دارد; مانند آيات ٣٣ سوره ى توبه، ٢٨ سوره ى فتح، ٩ سوره ى صف.

اگر جهانى بودن دين اسلام و حقانيت و اظهار آن را بر تمام اديان بپذيريم، ديگر نمى توان ساير اديان و مكاتب را هم صراط هاى مستقيم براى نيل به حقيقت و سعادت قلمداد و پلوراليسم دينى را ادعا كرد. اگر حصرى كه از دين اسلام استفاده مى شود، از اديان ديگر نيز استنباط كنيم، آن گاه پذيرش پلوراليسم و تبديل جوامع به جامعه هاى پلوراليستيك و جوامع دينى، نه تنها غير ايدئولوژيك، بلكه در واقع غير دينى خواهد شد; زيرا كسى كه معتقد به دين خاصّى است و به پلوراليسم اعتقاد داشته باشد، در واقع از همان آغاز، ادعاى انحصاريّت دين خود را منكر شده است و انكار جزء دين، مستلزم انكار كل دين مى شود.

اينك به برخى از آيات در زمينه ى جهانى بودن اسلام اشاره مى كنيم:

الف. (تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً);[١١٢]

بزرگ و خجسته است كسى كه بر بنده ى خود، فرقان [كتاب خدا و جدا سازنده ى حق از باطل ]را نازل فرمود تا براى جهانيان هشدار دهنده اى باشد.

ب. (وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاّ رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ);[١١٣]

و تو را جز رحمتى براى جهانيان نفرستاديم.

ج. (وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ);[١١٤]

و اين قرآن، به من وحى شده تا به وسيله آن شما و هر كس را [كه اين پيام به او ]برسد هشدار دهم.

د. (وَ أَرْسَلْناكَ لِلنّاسِ رَسُولاً وَ كَفى بِاللّهِ شَهِيداً);[١١٥]

و تو را به پيامبرى براى مردم فرستاديم و گواه بودن خدا، بس است.

هـ. (قُلْ يا أَيُّهَا النّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعاً الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ يُحيِي وَ يُمِيتُ فَ آمِنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ كَلِماتِهِ وَ اتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ);[١١٦]

بگو: اى مردم! من پيامبر خدا به سوى شما هستم. همان [خدايى] كه فرمان روايى آسمان ها و زمين از آن اوست.

هيچ معبودى جز او نيست كه زنده مى كند و مى ميراند. پس به خدا و فرستاده ى او ـ كه پيامبر درس نخوانده اى است كه به خدا و كلمات او ايمان دارد ـ بگرويد و او را پيروى كنيد; اميد كه هدايت شويد.

و. (وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاّ كَافَّةً لِلنّاسِ بَشِيراً وَ نَذِيراً وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النّاسِ لا يَعْلَمُونَ);[١١٧]

و ما تو را جز [به سِمَت] بشارت گر و هشدار دهنده براى تمام مردم، نفرستاديم، ليكن بيش تر مردم نمى دانند.