کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٨٩

اهل كتاب از تو مى خواهند كه كتابى از آسمان [يك باره] بر آنان فرود آورد; البته بزرگ تر از اين را از موسى خواستند و گفتند: خدا را آشكارا به ما بنماى. پس به سزاى ظلمشان، صاعقه آنان را فرو گرفت; سپس بعد از آن كه دلايل آشكار بر ايشان آمد، گوساله را [به پرستش] گرفتند و ما از آن هم درگذشتيم و به موسى برهانى روشن عطا كرديم.

ط. (وَدَّتْ طائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَ ما يُضِلُّونَ إِلاّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرُونَ يا أَهْلَ الْكِتابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِ آياتِ اللّهِ وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ يا أَهْلَ الْكِتابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ وَ قالَتْ طائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ آمِنُوا بِالَّذِي أُنْزِلَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَجْهَ النَّهارِ وَ اكْفُرُوا آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ);[١٠٦]

گروهى از اهل كتاب آرزو مى كنند كه كاش شما را گمراه مى كردند; در صورتى كه جز خودشان، كسى را گمراه نمى كنند و نمى فهمند اى اهل كتاب!

چرا به آيات خدا كفر مىورزيد با آن كه خود به درستى آن گواهى مى دهيد؟

اى اهل كتاب! چرا حق را به باطل در مى آميزيد و حقيقت را كتمان مى كنيد با اين كه خود مى دانيد؟

و جماعتى از اهل كتاب گفتند: در آغاز روز به آن چه بر مؤمنان نازل شد ايمان بياوريد و در پايان روز انكار كنيد شايد آنان از اسلام برگردند.

ى. (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَ النَّصارى أَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْض وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظّالِمِينَ);[١٠٧]

اى كسانى كه ايمان آورده ايد، يهود و نصارا را دوستان [خود] مگيريد [كه ]بعضى از آنان، دوستان بعضى ديگرند و هر كس از شما آن ها را به ولايت گيرد، از آنان خواهد بود. آرى خدا گروه ستم گران را راه نمى نمايد.

ك. (لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللّهَ ثالِثُ ثَلاثَة وَ ما مِنْ إِله إِلاّ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنْ لَمْ يَنْتَهُوا عَمّا يَقُولُونَ لََيمَسَّنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ);[١٠٨]

كسانى كه [به تثليث، قائل شده و] گفتند: خدا سومين [شخص از سه شخص يا سه اقنوم ]است، قطعاً كافر شده اند و حال آن كه هيچ معبودى جز خداى يكتا نيست و اگر از آن چه مى گويند باز نايستند، به كافران ايشان، عذابى دردناك خواهد رسيد.

آيات و رواياتى كه بر اظهار و غلبه ى دين اسلام بر ساير اديان خبر مى دهند:

الف. پيشوايان دين، آيه ى (لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ) را تفسير كرده اند به روايت « يُظهِرَه عَلَى جَميعِ الْاَديانِ عِندَ قيامِ الْقائم »[١٠٩] كه اشاره به پيروزى حضرت حجّت بر كليه ى اديان و مكاتب و عقايد است.

ب. پيامبر اسلام در حديث قدسى از حق تعالى چنين نقل مى كند:

« حَقٌّ عَلىَّ اَن اُظهَرَ دينكَ عَلَى الْاَديان حَتّى لايَبقى فِى شَرقِ الْاَرضِ وَ غَربِها دينُ اِلاّ دينُك اَو يُؤَدّونَ اِلى اَهلِ دينِكِ الْجِزيَةَ »;[١١٠]

برمن است كه دين تو [اسلام] را بر ساير مكاتب غلبه دهم تا شرق و غرب عالم، تسليم دين تو شوند.

ج. ابوبكر از ابوالحسن(عليه السلام) نقل مى كند كه آن حضرت فرمودند:

« هنگام ظهور امام زمان(عج)، دين اسلام بر يهود، نصارا، صائبين، زنادقه و كفار شرق و غرب عالم عرضه مى شود; اگر پذيرا شدند، آن ها را به نماز و زكات و ساير دستورات الهى امر مى كنند و اگر اسلام نياوردند، گردن آن ها را مى زنند تا اين كه در شرق و غرب جهان، جز موحّدان كسى نباشد. »[١١١]

جهانى بودن دين اسلام; آيا اسلام يك دين اقليمى و قومى است كه اختصاص به نژاد يا گروه خاصى دارد؟

آيا اين دين فقط به زمان پيامبر اسلام اختصاص دارد يا دينى ابدى است و همه ى اعصار را تا روز قيامت شامل مى شود و دين جهان شمولى است كه همه ى افراد و مردم و نژادها و گروه ها را در بر مى گيرد؟

بدون شك، هر مسلمانى به جهانى بودن و جاودانگى دين اسلام معتقد است و آن را از ضروريات دين مى شمارد. علاوه بر اجماع مسلمين، براهين عقلى، دلايل نقلى و شواهد تاريخى بر اين مطلب گواه اند.