کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٨٦

الف. از ابن عباس در تفسير آيه ى (وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا ما أَنْزَلَ اللّهُ)، نقل شده است كه پيامبر، يهوديان را به اسلام دعوت مى كرد و آن ها نمى پذيرفتند و مى گفتند:

(بَلْ نَتَّبِعُ ما أَلْفَيْنا عَلَيْهِ آباءَنا); يعنى ما از پدرانمان پيروى مى كنيم.[٧٦]

ب. رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)، امام على(عليه السلام) را به يمن فرستادند تا مردم آن جا را به اسلام دعوت كند [٧٧]; بنا بر اين، دعوت به اسلام، منع از پذيرش ساير مكاتب است.

ج. وقتى جريان مباهله اتفاق افتاد، پيامبر كه در مسائل اعتقادى با مسيحيان نجران اختلاف داشت، رئيس آن ها را به پذيرش اسلام فراخواند.[٧٨]

د. امام(عليه السلام) در تفسير آيه ى (بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ) فرمودند:

خداوند يهوديان را مذمت كرد و كار آن ها را عيب دانست و به پيامبر دستور داد كه آن ها را در اسلام داخل نمايد و يا با حقارت، از آن ها جزيه بگيرد.[٧٩]

دسته ى ديگر، رواياتى هستند كه حتّى منكران امام و ولايت ائمه ى اطهار(عليهم السلام)را خارج از دين اسلام معرفى مى كند; گرچه به پذيرش اسلام اعتراف بكنند و ساير اعمال را به جا آورند.

الف. قال رسول الله(صلى الله عليه وآله وسلم):

اَلتّاركونَ وِلايةَ عَلىٍّ(عليه السلام) اَلمنُكِرونَ لِفَضْلِه اَلْمُظاهِرون اَعداءَهُ، خارِجونَ عَنِ الاِسلام مَن ماتَ مِنهُم على ذلك[٨٠].

ب. قال رسول الله(صلى الله عليه وآله وسلم): إِنَّ النُّجومَ فىِ السَّماءِ اَمان مِنَ الْغَرَق وَ اَهلُ بَيتى اَمانُ لاُمَّتى مِنَ الضَّلالَة فى اَديانِهم لايهلِكُون مِنهُم مَن يَتِّبِعُونَ هَديَهُ وَ سُنَّته;

يعنى تبعيت از سنت اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) است كه مردم را از ضلالت و هلاكت نجات مى دهد.[٨١]

ج. ضريس كناسى از امام باقر(عليه السلام) پرسيد كه موحدّان و معترفين به نبوّت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)كه امامى ندارند و به ولايت شما آگاه نيستند، چه وضيعتى دارند؟

حضرت(عليه السلام) فرموند:

اگر اعمال صالح انجام داده باشند و نسبت به اهل بيت(رحمه الله)اظهار دشمنى نكرده باشند، محاسبه ى آن ها با خداست و با حساب رسى حسنات و سيئات، با آن ها معامله مى شود; اين دسته، « موقوفون لاَمراللّه » نام دارند; همانند مستضعفين، اطفال و...; و امّا اگر ناصبى باشند، در آتش جهنم خواهند بود.[٨٢]

د. قال رسول الله(صلى الله عليه وآله وسلم): مَن جَحَدَ عليّاً اِمامَتَه مِن بَعدى فَاِنَّما جَحَد نُبوّتى وَ مَن جَحَد نُبوَّتى فَقَد جَحَد اللّهَ ربُوبيَّته;

هر كس امام على(عليه السلام) را بعد از من انكار كند، نبوت مرا انكار نموده و كسى كه منكر نبوت من باشد، ربوبيت خداوند را انكار كرده است.

هـ. امام باقر(عليه السلام)، مبانى اسلام را پنج امر مى شمارد:

١ ـ اقامه ى نماز;

٢ ـ پرداخت زكات; ٣ـ روزه ى ماه رمضان;

٤ـ حج خانه ى خدا;

٥ ـ ولايت اهل بيت(عليهم السلام).[٨٣]

از روايات و از اجماع علماى اماميه، به دست مى آيد كه تنها راه رسيدن به هدايت و سعادت و حقيقت، اطاعت از خاندان رسالت است و ساير فرق و مذاهب، در مسير صحيح نيستند. پلوراليسم درون دينى بر اين باور است كه همه ى تفسيرهاى مختلف از دين واحد كه به پيدايش مذاهب و فرقه هاى متفاوت منجر مى شود، صاحب حقيقت و سعادت اند.

پلوراليسم برون دينى نيز معتقد است كه همه ى اديان، واجد حقيقت و سعادت مى باشند; امّا علماى شيعه، با استفاده از اين روايات، نه تنها پلوراليسم برون دينى را نمى پذيرند، بلكه پلوراليسم درون دينى را نيز ابطال مى كنند.

شيخ مفيد در كتاب المسائل مى نويسد:

« مَن اَنْكَر اِمامةَ اَحد مِنَ الاَئمَة وَ جَحَد ما اوَجَبهُ اللّهُ تعالى لَهُ مِن فِرضَ الطّاعَةِ فهو كافِرٌ ضالُّ ».

شيخ طوسى نيز در كتاب تلخيص الشافى مى نويسد:

« عِندنَا اَنَّ مَن حاربَ اميرَالمُؤمَنينَ(عليه السلام)فَهُو كافرٌ وَ الدَّليلُ عَلى ذلِكَ اجماعُ الرقَةُ الُمجِقّةُ الاماميه على ذِلك و اجماعُهم حُجَةُ و ايضاً فَنَحْنُ نعلمُ اَنَّ مَن حاربه كانَ مُنكِرَ الاِمامَةِ وَ دافعاً لَها وَ دَفعُ الاِمامَة كُفرٌ كَما اَنَّ دَفْعَ النُّبّوةِ كُفرٌ لاَِنَّ الْجَهلَ بهما عَلى حَدٍّ واحد. »[٨٤]