کلام جـدید
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ١٩٦
دين و اخلاقمسئله ى ارتباط دين و اخلاق، از مسائلى است كه فيلسوفان، متكلّمان و انديشمندان علم اخلاق را از دير باز به خود مشغول ساخته است. با نگاهى گذرا به سنّت هاى تاريخى حيات بشرى، هم سازى و هم سانى و اتحاد معيارها و الزامات و هنجارهاى اخلاقى با دستورات دينى در بسيارى از ممالك مشهود است. تعابير اخلاق اسلامى، يهودى، مسيحى، هندويى و مانند اين ها، گواه بر مطلب ماست. گاه پيوستگى عميق ميان اين دو پديده، محققان را از تفكيك تفكر اخلاقى از ديگر ابعاد حيات دينى غافل ساخته است.مباحث متفكّران يونان و روم باستان، هم چون سقراط و افلاطون، مبنى بر استقلاليت آن دو پديده و تكامل آن نظريه در دوران معاصر، توسط ماركس و فرويد و فتوا دادن بر عدم تناسب آن ها و نيز گفتمان عدليه و غير عدليه در زمينه ى حسن و قبح عقلى و شرعى افعال و مانند اين ها، از سابقه ى ديرين اين مسئله حكايت دارد. شايد اين سابقه بدان جهت بوده باشد كه دين و اخلاق، از آغاز تكون انسان او را همراهى مى كردند و دين دارى و اخلاق مدارى از فطرت و سرشت انسان آشكار مى شده است. اگر با نگاه بيرونى به چالش هاى ميان متفكّران، پيرامون رابطه ى دين و اخلاق نظر كنيم، در مى يابيم كه تمام آن بر اساس انديشه هاى پيشينى روان شناسانه، جامعه شناسانه، انسان شناسانه و فيلسوفانه، به داورى و سلب و ايجاب اين رابطه مى پرداختند. مشكل اساسى كه از نوشته هاى غربيان در اين مسئله به دست مى آيد، اين است كه اين جماعت، گاه با تعريف برون دينى و انتزاعى از دين و اخلاق، به كيفيت ارتباط آن دو پديده پرداخته و در نهايت، داورى خود را با اخلاق و اديان واقعى منطبق مى ساختند و گاه از واژه ى دين، دين مسيحى را اراده مى كردند و آن گاه در مقام نتيجه گيرى، مباحث خود را به مطلق اديان سريان مى دادند.در اين بخش از نوشتار، به پاسخ اين پرسش ها خواهيم پرداخت:ـ آيا اخلاق بايد دينى باشد يا اخلاق سكولار نيز تحقق پذير است؟ـ آيا دين به اخلاق تحوّل پذير است يا اخلاق به دين و يا هيچ كدام به ديگرى قابل ارجاع نيستند؟ـ آيا دستورات اخلاقى را بايد از متون دينى و كتاب و سنّت به دست آورد يا اين كه عقل و وجدان به تنهايى توان والايى در تشخيص حقايق اخلاقى دارند؟ـ آيا دين در قلمروِ اخلاق، حداقلى است يا حداكثرى؟ـ در صورت پذيرش استقلاليت دين و اخلاق، آيا آن دو واقعيت با هم كاملا سازگارند يا در مواردى با هم متعارض اند و بر فرض دوم، حقّ تقدم با دين است يا اخلاق؟