کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ١٠٧

درود خدا بر جانشينان من باد! سؤال شد اى رسول خدا! چه كسانى اند جانشينان شما؟

فرمود آنان كه پس از من مى آيند و حديث و سنّت مرا روايت مى كنند و مردم را تعليم مى دهند.

امام على(عليه السلام) فرمودند: « العلماءُ حُكّامٌ على النّاس; علما حاكمان بر مردم اند ».[٤٢]

امام حسين(عليه السلام) فرمودند: « مجارى الامور بيد العلماء باللّه الامناء على حلاله و حرامه;[٤٣]

زمام امور مردم به دست عالمانى است كه علمشان از سرچشمه ى وحى گرفته شده باشد و امين بر حلال و حرام خدا باشند.

امام صادق(عليه السلام) فرمودند:

ينظر انّ من كان منكم ممن قد روى حديثنا و نظر فى حلالنا و حرامنا و عرف احكامنا فليرضوا به حلماً فانّى قد جعلته عليكم حاكماً ;[٤٤]

مردم بايد دقّت كنند و از ميان كسانى كه احاديث ما را روايت مى كنند و در حلال و حرام ما دقّت مى كنند و احكام ما را مى شناسند به حكم او راضى باشند من او را بر شما حاكم قرار دادم.

امام عصر ـ عجل اللّه تعالى فرجه الشريف ـ در توقيع شريف فرمودند:

و امّا الحوادث الواقعة فارجعوا فيها الى رواة حديثنا (احاديثنا) فانّهم حجتى عليكم و انا حجة اللّه ;[٤٥]

در حوادث و پيشامدها به راويان حديث ما رجوع كنيد. زيرا آنان حجت من بر شمايند و من حجت خدايم.

مسئوليت انسان: (إِنَّ اللّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْم حَتّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ وَ إِذا أَرادَ اللّهُ بِقَوْم سُوْءاً فَلا مَرَدَّ لَهُ وَ ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وال);[٤٦]

در حقيقت، خدا حال قومى را تغيير نمى دهد تا آنان حال خود را تغيير دهند و چون خدا براى قومى آسيبى بخواهد، هيچ برگشتى براى آن نيست و غير از او حمايت گرى براى آنان نخواهد بود.

اصل مشورت: (وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ);[٤٧]

مؤمنان را در امر [اجتماعى] به مشورت بگير. پس آن گاه كه اراده كردى بر خدا توكل كن كه خداوند متوكلان را دوست دارد.

ظلم زدايى: (لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ)[٤٨]; نه ستم مى كنيد و نه ستم مى بينيد.

(وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِياءَ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ);[٤٩]

و به كسانى كه ستم كرده اند متمايل مشويد كه آتش به شما مى رسد و در برابر خدا براى شما دوستانى نخواهد بود و سرانجام يارى نخواهيد شد.

تحقّق و گسترش عدالت:

(إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ);[٥٠]

خدا به شما فرمان مى دهد كه سپرده ها را به صاحبان آن ها رد كنيد و چون ميان مردم داورى مى كنيد، به عدالت داورى كنيد.

(إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ);[٥١]

در حقيقت، خدا به دادگرى و نيكوكارى و بخشش به خويشاوندان فرمان مى دهد و از كار زشت و ناپسند و ستم باز مى دارد به شما اندرز مى دهد; باشد كه پند گيريد.

مبارزه ى حقّ عليه باطل:

(بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمّا تَصِفُونَ);[٥٢]

بلكه حقّ را بر باطل فرو مى افكنيم، پس آن را در هم مى شكند و به ناگاه آن نابود مى گردد. واى بر شما از آن چه وصف مى كنيد.

نفى استكبار:

(وَ قالَ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلائِكَةُ أَوْ نَرى رَبَّنا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَ عَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً);[٥٣]