تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٧ - نشانههاى رستاخيز ظاهر شده!

در محضر پيامبر ص شركت مى‌كردند، ولى عكس العملهايشان در برابر آيات قرآن بيانگر قلبهاى بيمارشان بود.

در نخستين آيه مورد بحث مى‌گويد:" گروهى از آنان نزد تو مى‌آيند، به سخنانت گوش فرا مى‌دهند، اما هنگامى كه از نزد تو بيرون مى‌روند به مؤمنانى كه خداوند به آنها علم و دانش بخشيده از روى استهزاء و تحقير مى‌گويند: اين مرد الان چه گفت"؟! (وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ ما ذا قالَ آنِفاً).

منظورشان از اين مرد پيامبر ص بود.

تعبير آنها در مورد شخص پيامبر ص و سخنان پر محتواى آن حضرت به قدرى زشت و زننده و تحقيرآميز بود كه نشان مى‌داد آنها اصلا به وحى آسمانى ايمان نياورده‌اند.

" آنفا" از ماده" انف" به معنى" بينى" است، و از آنجا كه بينى در صفحه صورت انسان برجستگى خاصى دارد اين كلمه در باره افراد شريف يك قوم به كار مى‌رود، و نيز در مورد زمان مقدم بر زمان حال اين تعبير به كار رفته، همانگونه كه در آيه مورد بحث آمده است.

ضمنا تعبير به" لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ‌" نشان مى‌دهد كه يكى از مشخصات مؤمنان داشتن آگاهى كافى است آرى علم است كه سرچشمه ايمان است، و هم زائيده و محصول ايمان.

ولى قرآن در پايان آيه پاسخ دندان‌شكنى به آنها گفته، مى‌فرمايد:

" سخنان پيامبر ص نامفهوم نبوده و پيچيدگى خاصى ندارد، بلكه كسانى هستند كه خداوند بر قلبهايشان مهر نهاده و از هوا و هوسهايشان پيروى كرده‌اند لذا چيزى از آن نمى‌فهمند"! (أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ‌).