تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٥ - كدام معبودان در دوزخند؟

مفسران ذكر كرده‌اند پيچيده نيست.

نخست مى‌فرمايد:" هنگامى كه در باره فرزند مريم مثلى زده شد قوم تو از آن مى‌خنديدند و رويگردان مى‌شدند" (وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ‌) [١] اين مثل چه بوده؟ و چه كسى آن را در مورد عيسى بن مريم بيان كرده است؟

اين همان سؤالى است كه در پاسخ آن ميان مفسران گفتگو است، و كليد فهم تفسير آيه نيز در آن نهفته است، ولى دقت در آيات بعد روشن مى‌سازد كه" مثل" از ناحيه مشركان بوده، و در ارتباط با بتها بيان شده است، زيرا در آيات بعد مى‌خوانيم: ما ضَرَبُوهُ لَكَ إِلَّا جَدَلًا:" آنها اين مثال را فقط از روى مجادله بيان كردند".

با توجه به اين حقيقت و آنچه در شان نزول آمده روشن مى‌شود كه منظور از مثال همانست كه مشركان به عنوان استهزاء به هنگام شنيدن آيه شريفه‌ إِنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ‌:" شما و آنچه را غير از خدا مى‌پرستيد هيزم دوزخيد" (انبيا- ٩٨) گفتند و آن اين بود كه عيسى بن مريم نيز معبود واقع شده و به حكم اين آيه بايد در دوزخ باشد چه بهتر كه ما و بتهايمان نيز همسايه عيسى باشيم! گفتند و خنديدند و مسخره كردند!

سپس:" گفتند: آيا خدايان ما بهتر است يا مسيح"؟! (وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ أَمْ هُوَ).

[١]" يصدون" از ماده" صد" (در صورتى كه فعل مضارعش با كسر صاد بوده باشد) به معنى خنديدن و فرياد كشيدن و سر و صدا راه انداختن است (كه معمولا به هنگام استهزا دست به دست هم مى‌دهند) (به لسان العرب ماده" صدد" مراجعه شود).