تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٣ - تفسير حمل امانت الهى بزرگترين افتخار بشر

او چه دارد كه آسمانها و زمينها و كوه‌ها فاقد آنند؟! انسان موجودى است با استعداد فوق العاده كه مى‌تواند با استفاده از آن مصداق اتم" خليفة اللَّه" شود، مى‌تواند با كسب معرفت و تهذيب نفس و كمالات به اوج افتخار برسد، و از فرشتگان آسمان هم بگذرد.

اين استعداد توأم است با آزادى اراده و اختيار يعنى اين راه را كه از صفر شروع كرده و به سوى بى نهايت مى‌رود با پاى خود و با اختيار خويش طى مى‌كند.

آسمان و زمين و كوه‌ها داراى نوعى معرفت الهى هستند، ذكر و تسبيح خدا را نيز مى‌گويند، در برابر عظمت او خاضع و ساجدند ولى همه اينها به صورت ذاتى و تكوينى و اجبارى است، و به همين دليل تكاملى در آن وجود ندارد.

تنها موجودى كه قوس صعودى و نزوليش بى انتها است، و به طور نامحدود قادر به پرواز به سوى قله تكامل است، و تمام اين كارها را با اراده و اختيار انجام مى‌دهد" انسان" است، و اين است همان امانت الهى كه همه موجودات از حمل آن سر باز زدند و انسان به ميدان آمد و يك تنه آن را بر دوش كشيد! لذا در آيه بعد مى‌بينيم انسانها را به سه گروه تقسيم مى‌كند، مؤمنان، كفار، و منافقان.

بنا بر اين در يك جمله كوتاه و مختصر بايد گفت: امانت الهى همان قابليت تكامل به صورت نامحدود، آميخته با اراده و اختيار، و رسيدن به مقام انسان كامل و بنده خاص خدا و پذيرش ولايت الهيه است.

اما چرا از اين امر تعبير به" امانت" شده با اينكه هستى ما، و همه چيز ما، امانت خداست؟

اين به خاطر اهميت اين امتياز بزرگ انسانها است و گرنه باقى مواهب نيز امانتهاى الهى هستند، ولى در برابر آن اهميت كمترى دارند.