تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٣ - سلام و درود بر پيامبر (ص)

آمده بود.

در حقيقت لعن و طرد از رحمت آنهم از سوى خداوندى كه رحمتش گسترده و بى پايان است بدترين نوع عذاب محسوب مى‌شود، به خصوص كه اين طرد از رحمت هم در دنيا باشد و هم در آخرت (چنان كه در آيه مورد بحث اينگونه است).

و شايد به همين جهت مساله" لعن" قبل از" عذاب مهين" ذكر شده.

تعبير به" اعد" (آماده كرده است) دليل بر تاكيد و اهميت اين عذاب است

*** آخرين آيه مورد بحث از ايذاء مؤمنان سخن مى‌گويد و براى آن بعد از ايذاء خدا و پيامبر ص اهميت فوق العاده‌اى قائل مى‌شود، مى‌فرمايد:" كسانى كه مردان و زنان با ايمان را به خاطر كارى كه انجام نداده‌اند آزار مى‌دهند، محتمل بهتان و گناه آشكارى شده‌اند" (وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً).

چرا كه مؤمن از طريق ايمان پيوندى با خدا و پيامبرش دارد، و به همين دليل در اينجا در رديف خدا و پيامبرش قرار گرفته.

تعبير" بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا" اشاره به اين است كه آنها مرتكب گناهى نشده‌اند كه موجب ايذاء و آزار باشد، و از اينجا روشن مى‌شود كه هر گاه گناهى از آنان سر زند كه مستوجب حد و قصاص و تعزير باشد اجراى اين امور در حق آنها اشكالى ندارد، و همچنين امر به معروف و نهى از منكر مشمول اين سخن نيست.

مقدم داشتن" بهتان" بر" اثم مبين" به خاطر اهميت آنست، چرا كه بهتان از بزرگترين ايذاءها محسوب مى‌شود، و جراحت حاصل از آن حتى از جراحات نيزه و خنجر سختتر است، آن گونه كه شاعر عرب نيز گفته: