تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٥ - تفسير ادعاهاى بيهوده

توجيه مى‌كنند منافقان زشت سيرتى هستند كه مى‌خواهند قانون آفرينش را با اين سخن زيرا پا بگذارند. درست است كه جنبه‌هاى زندگى انسان مختلف است ولى بايد خط واحدى بر همه آنها حاكم باشد.

قرآن سپس به خرافه ديگرى از عصر جاهليت مى‌پردازد و آن خرافه" ظهار" است، آنها هنگامى كه از همسر خود ناراحت مى‌شدند و مى‌خواستند نسبت به او اظهار تنفر كنند به او مى‌گفتند:" انت على كظهر امى":" تو نسبت به من مانند پشت مادر منى"! و با اين گفته او را به منزله مادر خود مى‌پنداشتند و اين سخن را به منزله طلاق! قرآن در دنباله اين آيه مى‌گويد:" خداوند هرگز همسرانتان را كه مورد" ظهار" قرار مى‌دهيد مادران شما قرار نداده است"، و احكام مادر، در مورد آنان مقرر نكرده است (وَ ما جَعَلَ أَزْواجَكُمُ اللَّائِي تُظاهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهاتِكُمْ‌).

اسلام اين برنامه جاهلى را امضاء نكرد، بلكه براى آن مجازاتى قرار داد و آن اينكه: شخصى كه اين سخن را مى‌گويد حق ندارد با همسرش نزديكى كند تا اينكه كفاره لازم را بپردازد، و اگر كفاره نداد و به سراغ همسر خود نيز نيامد همسر مى‌تواند با توسل به" حاكم شرع" او را وادار به يكى از دو كار كند يا رسما و طبق قانون اسلام او را طلاق دهد و از او جدا شود، و يا كفاره دهد و به زندگى زناشويى همچون سابق ادامه دهد [١] آخر اين چه سخنى است كه انسان با گفتن اين جمله به همسرش كه تو همچون مادر منى، به حكم مادر او در آيد، ارتباط مادر و فرزند يك ارتباط طبيعى است و با لفظ هرگز درست نمى‌شود، و لذا در سوره مجادله آيه ٢ صريحا

[١] توضيح بيشتر در باره مسائل مربوط به" ظهار" به خواست خدا در ذيل آيات مناسب در سوره مجادله خواهد آمد.