شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٧ - آثار تكذيب دين در امور زندگى

(١) أَ رَأَيْتَ الَّذي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ا ٢ فَذلِكَ الَّذي يَدُعُّ الْيَتيمَ ا ٣ وَ لا يَحُضُّ عَلى‌ طَعامِ الْمِسْكينِ ا ٤ فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ ا ٥ الَّذينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ ا ٦ الَّذينَ هُمْ يُراءوُنَ ا ٧ وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ‌

آيا كسى كه روز جزا را پيوسته انكار مى‌كند ديدى؟!

او همان كسى است كه يتيم را با خشونت مى‌راند.

و (ديگران را) به اطعام مسكين تشويق نمى‌كند!

پس واى بر نمازگزارانى كه،

در نماز خود سهل انگارى مى‌كنند!

همان كسانى كه ريا مى‌كنند.

و ديگران را از وسائل ضرورى زندگى منع مى‌نمايند!

شأن نزول:

آثار تكذيب دين در امور زندگى‌

در شأن نزول اين سوره، بعضى گفته‌اند: درباره «ابوسفيان» نازل شده، كه هر روز دو شتر بزرگ نحر مى‌كرد، و خود، اطرافيان و يارانش از آن استفاده مى‌نمودند، اما روزى يتيمى آمد و تقاضاى چيزى كرد، او با عصايش بر او زد و او را دور كرد.

بعضى ديگر گفته‌اند: آيه درباره «وليد بن مغيره» يا «عاص بن وائل» نازل شده است. [١]

[١] «مجمع البيان»، ذيل آيات مورد بحث؛ «بحار الانوار»، ج ١٨، ص ١٧٥؛ «قرطبى»، ج ٢٠، ص ٢١٠.