شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٨ - سندى بزرگ بر فضيلت اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله

همان كتاب از ٣٤ نفر از علماى معروف اهل سنت، نام مى‌برد كه اين حديث را در كتاب‌هاى خود آورده‌اند (با ذكر نام كتاب و صفحه آن).

به اين ترتيب، روايت فوق از رواياتى است كه در ميان اهل سنت مشهور بلكه متواتر است. [١]

و اما علماى شيعه، همه اتفاق نظر دارند كه: اين هيجده آيه يا مجموع اين سوره، در ماجراى فوق نازل شده است، و همگى بدون استثناء، در كتب تفسير يا حديث، روايت مربوط به آن را به عنوان يكى از افتخارات و فضائل مهم على عليه السلام و فاطمه زهراء عليها السلام و فرزندانشان آورده‌اند.

حتى چنان كه در تفسير آغاز سوره آمده، اين مطلب به قدرى معروف و مشهور است كه در اشعار شعرا، و حتى در شعر معروف «امام شافعى» آمده است.

در اينجا بهانه‌جويانى كه هر وقت به فضائل على عليه السلام مى‌رسند، حساسيت فوق العاده‌اى نشان مى‌دهند، منتهاى دقت را در اشكال‌تراشى به عمل آورده و خرده‌گيرى‌هائى بر اين شأن نزول دارند از جمله:

١- اين سوره «مكّى» است در حالى كه داستان شأن نزول مربوط به بعد از تولد امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام است كه قطعاً در «مدينه» واقع شده!

ولى چنان كه در آغاز اين سوره (در تفسير آيات)، مشروحاً بيان شده، دلائل روشنى در دست داريم كه نشان مى‌دهد: تمام سوره «هل أتى‌» و يا لااقل «هيجده آيه» در «مدينه» نازل شده است.

٢- لفظ آيه عام است چگونه مى‌توان آن را تخصيص به افراد معينى داد.

ولى نا گفته پيدا است كه عام بودن مفهوم آيه، منافاتى با نزول آن در مورد خاصى ندارد، بسيارى از آيات قرآن مفهوم عام و گسترده‌اى دارد، ولى شأن نزول كه مصداق اتَمّ و اعلاى آن است مورد خاصى مى‌باشد، و اين عجيب است كه‌

[١] «الغدير»، ج ٣، ص ١٠٧ تا ١١١ و در كتاب «احقاق الحق» در ج ٣، ص ١٥٧ تا ١٧١، حديث فوق از ٣٦ نفر از دانشمندان و علماى اهل سنت با ذكر مأخذ نقل شده است.