شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٧ - بهانهجوئى براى عدم شركت در جهاد

شأن نزول:

بهانه‌جوئى براى عدم شركت در جهاد

گروهى از مفسران نقل كرده‌اند: هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله مسلمانان را آماده «جنگ تبوك» مى‌ساخت و دعوت به حركت مى‌كرد يكى از رؤساى طايفه «بنى‌سَلمَة» به نام «جَدّ بن قَيْس» كه در صف منافقان بود خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، عرض كرد:

اگر اجازه دهى من در اين ميدان جنگ حاضر نشوم؛ زيرا علاقه شديدى به زنان دارم، مخصوصاً اگر چشمم به دختران رومى بيفتد، ممكن است دل از دست بدهم، مفتون آنها شوم! و دست از كارزار بكشم! پيامبر صلى الله عليه و آله به او اجازه داد.

در اين موقع، آيه فوق نازل شد و عمل آن شخص را محكوم ساخت، پيامبر صلى الله عليه و آله رو به گروهى از «بنى‌سَلمَه» كرد.

گفت: بزرگ شما كيست؟

گفتند: «جدّ بن قَيس»، ولى او مرد بخيل و ترسوئى است.

فرمود: چه دردى بدتر از درد بخل.

سپس فرمود: بزرگ شما آن جوان سفيدرو «بِشْر بن بَرّاء» است (كه مردى است پر سخاوت و گشاده‌روى). [١]

ا ٥٨ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ ا ٥٩ وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ‌

و در ميان آنها كسانى هستند كه در (تقسيم) غنائم به تو خرده مى‌گيرند؛ اگر از آن (غنائم، سهمى) به آنها داده شود راضى مى‌شوند؛ و اگر داده نشود خشم مى‌گيرند

[١] «بحار الانوار»، ج ٢١، ص ١٩٣، ٢١٢ و ٢١٣؛ «تفسير على بن ابراهيم قمى»، ج ١، ص ٢٩١، ٢٩٢.