شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٥ - پاسخ قاطع به ايراد «ابن زبعرى»

مقابل «محمّد» صلى الله عليه و آله درمانده شد، و پاسخى نداشت بدهد، محمّد صلى الله عليه و آله گمان مى‌كند ما و همه معبودهايمان هيزم دوزخيم!.

«عبداللَّه» گفت: به خدا سوگند اگر من او را مى‌ديدم پاسخش را مى‌دادم، از او بپرسيد آيا درست است كه همه معبودان با عابدانشان در دوزخند؟ اگر چنين است، ما فرشتگان را مى‌پرستيم، و يهود «عزير» را و نصارى «عيسى بن مريم» را (چه عيبى دارد كه ما با فرشتگان و پيامبرانى چون «عزير» و «مسيح» باشيم!).

اين پاسخ براى «وليد» و كسانى كه در مجلس بودند جالب آمد، و معتقد بودند كه دليل دندان‌شكنى است، اين سخن را خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند، رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فرمود: «آرى هر كس دوست داشته باشد كه معبود واقع شود او هم با عابدانش در دوزخ خواهد بود، اين بت‌پرستان در حقيقت شياطين را مى‌پرستيدند، و هر چيز را كه شيطان به آنها دستور مى‌داد».

اينجا بود كه آيه شريفه: إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى‌ أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ: « (اما) كسانى كه از قبل، وعده نيك از ما به آنها داده شده [/ مؤمنان صالح‌] از آن دور نگاه داشته مى‌شوند» نازل شد [١] و نيز آيه: «وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا إِذا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ» [٢] (آيه مورد بحث) نازل گرديد. [٣]

[١] انبياء، آيه ١٠١.

[٢] زخرف، آيه ٥٧.

[٣] «سيره ابن هشام»، ج ١، ص ٣٨٥، با كمى تلخيص؛ «تفسير ابن كثير»، ج ٤، ص ١٤١.