شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٢ - در برابر هر سلاحى، سلاح مشابهى

«اى محمّد! يك روز ما پيروز شديم و روز ديگر شما» (يعنى اين پيروزى ما در برابر شكستى كه در بدر داشتيم).

پيامبر صلى الله عليه و آله به مسلمانان فرمود: فوراً پاسخ او را بگوئيد (گويا مى‌خواهد به ابوسفيان اثبات كند كه پرورش يافتگان مكتب من همه آگاهى لازم را دارند) مسلمانان گفتند:

«هرگز وضع ما با شما يكسان نيست شهيدان ما در بهشتند و كشتگان شما در دوزخ».

«ابوسفيان» فرياد زد و اين جمله را به صورت يك شعار افتخار آميز گفت:

انَّ لَنَا الْعُزّى‌ وَ لا عُزّى‌ لَكُمْ:

«ما داراى بت بزرگ عزّى‌ هستيم و شما نداريد».

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: شما هم در برابر شعار آنها بگوئيد:

اللَّهُ مَوْلينا وَ لا مَوْلى‌ لَكُمْ:

«سرپرست و تكيه گاه ما خدا است و شما سرپرست و تكيه گاهى نداريد».

«ابوسفيان» كه خود را در مقابل اين شعار زنده اسلامى ناتوان مى‌ديد، دست از بت «عزّى‌» برداشت و به دامن بت «هبل» در آويخت و فرياد زد:

أُعْلُ هُبَلَ!:

«سربلند باد هبل»!

پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد اين شعار جاهلى را نيز با شعارى نيرومندتر و محكم‌تر پاسخ دهند و بگويند:

اللَّهُ أَعْلى‌ وَ أَجَلُّ!:

«خداوند برتر و بالاتر است».

«ابوسفيان» كه از اين شعارهاى گوناگون خود بهره‌اى نگرفت فرياد زد: ميعادگاه ما سرزمين بدر صغرى‌ است.

مسلمانان از ميدان جنگ با زخم‌ها و جراحات فراوان بازگشتند، در حالى كه از حوادث دردناك احد سخت ناراحت بودند، در اين هنگام آيه بالا نازل شد و به آنها هشدار داد كه در تعقيب مشركان كوتاهى نكنند و از اين حوادث دردناك ناراحت نشوند.