شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٣ - ادعاهاى واهى

(٤٩) أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ وَ لايُظْلَمُونَ فَتيلًا ا ٥٠ انْظُرْ كَيْفَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ كَفى‌ بِهِ إِثْماً مُبيناً

آيا نديدى كسانى را كه خودستائى مى‌كنند؟! (اين خودستائى‌ها، بى ارزش است؛) بلكه خدا هر كس را بخواهد، ستايش مى‌كند؛ و كمترين ستمى به آنها نخواهد شد.

ببين چگونه بر خدا دروغ مى‌بندند! و همين گناه آشكار (براى مجازات آنان) كافى است.

شأن نزول:

ادعاهاى واهى‌

در بسيارى از تفاسير اسلامى در ذيل آيه چنين نقل شده: يهود و نصارى براى خود امتيازاتى قائل بودند و همان طور كه در آيات قرآن نقل شده:

گاهى مى‌گفتند: «ما فرزندان خدائيم». [١]

و گاهى مى‌گفتند: «بهشت مخصوص ما است و غير از ما، در آن راهى ندارد» [٢] آيات فوق نازل شد و به اين پندارهاى باطل پاسخ گفت. [٣]

ا ٥١ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذينَ أُوتُوا نَصيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ وَ يَقُولُونَ لِلَّذينَ كَفَرُوا هؤُلاءِ أَهْدى‌ مِنَ الَّذينَ آمَنُوا سَبيلًا ا ٥٢ أُولئِكَ الَّذينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصيراً

آيا نديدى كسانى را كه بهره‌اى از كتاب (خدا) به آنان داده شده، (با اين حال،) به «جبت» و «طاغوت» (بت و بت‌پرستان) ايمان مى‌آورند، و درباره كافران مى‌گويند: «آنها، ازكسانى كه ايمان آورده‌اند، هدايت يافته‌ترند»؟

آنها كسانى هستند كه خداوند، ايشان را از رحمت خود، دور ساخته است؛ و هر كس را خدا از رحمتش دور سازد، ياورى براى او نخواهى يافت.

[١] مائده، آيه ١٨.

[٢] بقره، آيه ١١١.

[٣] «بحارالانوار»، ج ٩، ص ٧٤؛ «تفسيرطبرى» و «مجمع‌البيان»، ذيل‌آيه؛ «تفسيرآلوسى»، ج ٥، ص ٥٤، ذيل آيه.