شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٧ - استغفار براى مشركان ممنوع

گفتيم: بعضى از مسلمانان ( «مالك بن دخشم»، و «معنى بن عدى»، و «عامر بن سكر»، يا «عاصم بن عدىّ») را مأموريت داد، كه مسجد را بسوزانند، و ويران كنند، آنها چنين كردند.

نخست به وسيله آتش سقف مسجد را سوزاندند، و بعد ديوارها را ويران ساختند، و سرانجام محل آن را مركزى براى ريختن زباله‌ها قرار دادند. [١]

ا ١١٣ ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكينَ وَ لَوْ كانُوا أُولى‌ قُرْبى‌ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحيمِ ا ١١٤ وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهيمَ لِأَبيهِ إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْراهيمَ لَأَوَّاهٌ حَليمٌ‌

براى پيامبر و مؤمنان، شايسته نبود كه براى مشركان (از خداوند) طلب آمرزش كنند، هر چند از نزديكانشان باشند؛ (آن هم) پس از آن كه بر آنها روشن شد كه اين گروه، اهل دوزخند!

و استغفار ابراهيم براى پدرش (عمويش آزر،) فقط به خاطر وعده‌اى بود كه به او داده بود؛ اما هنگامى كه براى او روشن شد كه وى دشمن خداست، از او بيزارى جست؛ به‌يقين، ابراهيم مهربان و بردبار بود!

شأن نزول:

استغفار براى مشركان ممنوع‌

در «تفسير مجمع البيان»، روايتى به اين مضمون در شأن نزول آيات فوق نقل شده است:

[١] «مجمع البيان»، «تفسير ابوالفتوح رازى»، «تفسير المنار»، «تفسير الميزان»، «تفسير نور الثقلين»، و كتب ديگر؛ «بحار الانوار»، ج ٢١، ص ٢٥٢، باب ٣٠، قصة أبى عامر الراهب و مسجد الضرار و فيه ما يتعلق بغزوة تبوك، و ص ٢٥٣، ٢٥٥ و ٢٦٣.