اسْتَطاعُوا وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ ا ٢١٨ إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا في‌ سَبيلِ اللَّهِ أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ‌

از تو، درباره جنگ كردن در ماه حرام، سؤال مى‌كنند، بگو: «جنگ در آن، (گناهى) بزرگ است؛ ولى جلوگيرى از راه خدا (و گرايش مردم به آئين حق) و كفر ورزيدن نسبت به او و هتك احترام مسجد الحرام، و اخراج ساكنان آن، نزد خداوند مهم‌تر از آن است؛ و ايجاد فتنه، (و محيط نامساعد، كه مردم را به كفر، تشويق و از ايمان باز مى‌دارد) حتى از قتل بالاتر است. و مشركان، پيوسته با شما مى‌جنگند، تا اگر بتوانند شما را از آيينتان برگردانند؛ ولى كسى كه از آيينش برگردد، و در حال كفر بميرد، تمام اعمال نيك (گذشته) او، در دنيا و آخرت، بر باد مى‌رود؛ و آنان اهل دوزخند؛ و هميشه در آن خواهند بود.

كسانى كه ايمان آورده و كسانى كه هجرت كرده و در راه خدا جهاد نموده‌اند، آنها اميد به رحمت پروردگار دارند و خداوند آمرزنده و مهربان است.

شأن نزول:

نبرد در ماه‌هاى حرام‌

گفته‌اند: اين آيه در مورد «سَرِيّه عبداللَّه بن جحش» نازل شده است. [١]

جريان چنين بود: پيش از جنگ «بدر» پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله «عبداللَّه بن جحش» را طلبيد، نامه‌اى به او داد و هشت نفر از مهاجرين را همراه وى نمود، به او فرمان داد:

[١] «سَرِيّه» به آن دسته از جنگ‌هاى اسلامى گفته مى‌شود كه پيامبر در آن شركت نداشت.

بعضى گفته‌اند: «سَرِيّه» عبارت است از گروهى از لشكر كه از ٥ تا ٣٠٠ نفر تشكيل شده باشد.

بايد توجه داشت: «سَرِيّه» از «سرى» گرفته شده است كه به معنى چيز نفيس و گران‌بهاست و چون لشكريانى كه چنين مأموريت‌هائى را پيدا مى‌كنند، از نخبه‌ها هستند، به اين نام ناميده شده‌اند.

«مطرزى» مى‌گويد: «سَرَيّه» از «سرى» كه به معنى حركت در شب است، گرفته شده به خاطر اين كه آنها غالباً مخفيانه حركت مى‌كنند.

«ابن حجر» در كتاب «ملتقطات» خود همين مطلب را پذيرفته مى‌گويد: «سَرِيّه» گروهى از لشكرند كه شبانه حركت مى‌كنند.