شان نزول آيات قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦١ - در برابر هر سلاحى، سلاح مشابهى

ظهر را به جماعت ادا كردند.

«خالد» از مشاهده اين صحنه در فكر فرو رفت و به نفرات خود گفت: در موقع نماز عصر كه در نظر آنها بسيار پرارزش است و حتى از نور چشمان خود آن را گرامى‌تر مى‌دارند، بايد از فرصت استفاده كرد و با يك حمله برق‌آسا و غافلگيرانه در حال نماز، كار مسلمانان را يكسره ساخت، در اين هنگام آيه فوق نازل شد و دستور نماز خوف را كه از هر حمله غافلگيرانه‌اى جلوگيرى مى‌كند به مسلمانان داد. [١]

اين خود يكى از نكات اعجاز قرآن است كه قبل از اقدام دشمن، نقشه‌هاى آنها را نقش بر آب كرد، و لذا گفته مى‌شود: «خالد بن وليد» با مشاهده اين صحنه ايمان آورد و مسلمان شد.

ا ١٠٤ وَ لا تَهِنُوا فِي ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَما تَأْلَمُونَ وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ ما لا يَرْجُونَ وَ كانَ اللَّهُ عَليماً حَكيماً

و در راه تعقيب دشمن، (هرگز) سست نشويد! (زيرا) اگر شما درد و رنج مى‌بينيد، آنها نيز همانند شما درد و رنج مى‌بينند؛ ولى شما اميدى از خدا داريد كه آنها ندارند؛ وخداوند، دانا و حكيم است.

شأن نزول:

در برابر هر سلاحى، سلاح مشابهى‌

از «ابن عباس» و بعضى ديگر از مفسران چنين نقل شده: پس از حوادث دردناك جنگ «احد» پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بر فراز كوه احد رفت، «ابوسفيان» نيز بر كوه احد قرار گرفت و با لحنى فاتحانه فرياد زد:

[١] «تفسير تبيان»، ج ٣، ص ٣١١؛ «مجمع البيان»، ذيل آيه مورد بحث؛ «بحار الانوار»، ج ٢٠، ص ١٧٥، و ج ٨٦، ص ١٠٢؛ «الميزان»، ج ٥، ص ٦٤.