سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧ - پيامهاى سوگندهاى پنجگانه

در بستر نخواهى مرد، و سرانجام شربت شهادت خواهى نوشيد». [١] حضرت سپس فرمود: يا على! صبر تو در برابر مرگ چگونه است؟

حضرت على عليه السلام عرض كرد: اينجا جاى مصيبت و صبر نيست، بلكه جاى بشارت و شكر است.

اين، يك نوع نگرش به مرگ است، و البتّه از نوع بهترين آن و با اين نگرش انسان براحتى جان مى‌دهد.

امّا آن كس كه پرونده اعمالش سياه است، و زاد و توشه‌اى براى آن جهان تهيّه نكرده، و وابستگى‌هاى فراوانى نسبت به دنيا براى خود ايجاد كرده، نمى‌تواند به راحتى جان دهد، و ممكن است ساعتها بلكه روزها جان بكند. نقل مى‌كنند شخصى مدّت زيادى در حال احتضار بود، و جان به جان آفرين تسليم نمى‌كرد! حتّى حاضر به اداى شهادتين نبود، و اين تعجّب همگان را برانگيخته بود. تا اينكه پس از مدّتى شنيدند كه زير لب چيزى مى‌گويد. دقّت كردند، متوجّه شدند مى‌گويد:

«آن كيسه را بياوريد!»

اطرافيان مات و مبهوت شدند، و از همديگر پرسيدند: «آن كيسه چيست؟»

خانواده‌اش گفت: «كيسه‌اى است كه سكّه‌هاى طلا داخل آن است، و شوهرم بى‌اندازه به آن علاقمند و وابسته است!»

كيسه مزبور را آوردند، آن را روى سينه‌اش گذاشت، و بى‌آنكه شهادتين بگويد جان داد!

حضرت على عليه السلام در خطبه همّام مى‌فرمايد:

«وَ لَوْلَا الْاجَلُ الَّذى‌ كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ لَمْ تَسْتَقِرَّ ارْواحَهُمْ فى‌ اجْسادِهِمْ طَرْفَةَ عَيْنٍ، شَوْقاً الَى الثَّوابِ، وَ خَوْفاً مِنَ الْعِقابِ‌

؛ اگر اجل معيّن كه خداوند تعيين كرده نبود، يك لحظه مرغ روح متّقين و انسانهاى پرهيزكار در زندان بدنشان باقى نمى‌ماند». [٢]

[١]. بحارالانوار، ج ٣٢، ص ٢٤١ و ج ٤١، ص ٧.

[٢]. نهج‌البلاغه، خطبه ١٩٣.