سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٦ - تفسير اوّل بادهاى باران آفرين

مفسّران قرآن كريم، براى قسم‌هاى مذكور تفسيرهاى مختلفى ارائه داده، كه البتّه منافاتى با يكديگر ندارند. و به عقيده ما هيچ مانعى ندارد كه آيه‌اى از قرآن تفسيرهاى متفاوتى داشته باشد، و همه آن تفاسير صحيح باشد، زيرا ممكن است آيه مورد نظر ظاهرى داشته باشد و باطنى، و باطن آن هم باطنى، و باطنِ باطنِ آن هم باطنى، بلكه ممكن است تا هفتاد باطن داشته باشد! مخصوصاً كه به عقيده ما استعمال لفظ در اكثر از معناى واحد عقلًا امكان‌پذير و مجاز است. بهر حال به دو نمونه از تفسيرهاى مختلفى كه براى سوگندهاى پنجگانه مطرح شده، اشاره مى‌كنيم:

تفسير اوّل: بادهاى باران آفرين‌

طبق اين تفسير، قسم‌هاى پنجگانه همگى مربوط به بادهاى باران زا، و مراحل مختلف آن تا نزول باران و سپس پراكنده كردن ابرهاست. توجّه كنيد:

«وَالْمُرْسَلَاتِ عُرْفاً»؛ قسم به بادهايى كه پى در پى و پشت سر هم فرستاده مى‌شود.

«عرف» در لغت عرب به «يال اسب» گفته مى‌شود؛ و از آنجا كه يال اسب از موهاى پشت سر هم تشكيل شده، و عرب به هر چيزى كه پشت سر هم و پى در پى باشد عرف مى‌گويد، لذا از يال اسب، به عرف تعبير كرده است. و اينكه مى‌گويند «عرف مردم» چنين است، بخاطر آن است كه مردم يكى پس از ديگرى، و پى در پى كارى را انجام داده‌اند، و بصورت يك عرف درآمده است. بنابراين «مرسلات عرفاً» بادهاى پى در پى و پشت سر هم است.

«فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفاً»؛ عرب باد معمولى و عادى را «ريح»، و تندباد را «عاصف» مى‌نامد. بادهاى معمولى عادى كه پشت سر هم و پى در پى مى‌وزد، به تدريج تبديل به تندباد و عاصف شده، و ابرهاى پراكنده آسمان را در كنار هم مى‌چيند.

«وَالنَّاشِرَاتِ نَشْراً»؛ پس از آنكه بادها تبديل به تندباد شد، و تندباد ابرهاى پراكنده را گردهم جمع آورد، ابرها را به مناطق محتاج آب حركت مى‌دهد، و ابرها در آن مناطق به فرمان خدا باران نازل مى‌كنند.