سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٧ - شكر نعمت در روايات

جنگ تحميلى، ارتش صدام كه در جبهه‌ها حريف رزمندگان جان بر كف ما نمى‌شد، ديوانه‌وار به شهرها حمله مى‌كرد. به گونه‌اى كه هيچ كس احساس امنيّت نمى‌كرد، و هر لحظه امكان حمله هوايى مى‌رفت. آيا انسان عاقلى يافت مى‌شود كه نعمت امنيّت را با چيز ديگرى مبادله كند؟

شخصى خدمت امام كاظم عليه السلام رسيد و عرض كرد: «مشكلات فراوانى مرا تحت فشار قرار داده، به حدّى كه كارد به استخوانم رسيده است. امام فرمود: آيا حاضرى ولايت ما را از تو بگيرند و در مقابل مشكلاتت برطرف شود؟ عرض كرد: هرگز. امام فرمود: خدا را شكر كن كه اين نعمت بزرگ را در اختيار دارى». [١]

آن شخص متوجّه شد كه عليرغم وجود مشكلات چه نعمتهاى بزرگى در اختيار دارد، و لذا به شكر نعمتهايى كه در اختيار داشت پرداخت.

شكر نعمت در روايات:

براى پى بردن به اهميّت شكرگزارى و آثار كفران نعمت، به سه روايت توجّه كنيد:

١. امام على عليه السلام فرمودند:

«لا زَوالَ لِلنَّعْماءِ اذا شُكِرَتْ وَ لا بَقاءَ لَها اذا كُفِرَتْ‌

؛ اگر شكر نعمتهاى پروردگار بجا آورده شود خداوند آنها را نمى‌گيرد، و اگر ناسپاسى شود از بين خواهد رفت». [٢]

اين حديث در حقيقت به آيه شريفه‌ «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِى لَشَدِيدٌ» [٣] اشاره دارد؛ كه شاعر ترجمه آن را اينگونه به شعر درآورده است: