سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٧ - محبّتهاى خداوند

عاقبت به خيرى:

هر انسانى آرزو دارد كه عاقبت به خير شود، امّا همواره چنين نمى‌شود. گاه يك عمر آبرو، شخصيّت، موقعيّت اجتماعى، اعتبار و مال و ثروتى براى خويش فراهم مى‌كند، امّا بر اثر يك لغزش در اواخر عمر همه چيز را از دست مى‌دهد. و گاه بر عكس مى‌شود؛ مرتكب انواع گناهان و خطاها و اشتباهات و لغزشها مى‌شود، امّا در پايان عمر موفق بر توبه و جبران گذشته شده، پاك و پاكيزه از دنيا مى‌رود. به گونه‌اى كه هر كس نامش را مى‌شنود برايش طلب رحمت مى‌كند. حرّ بن يزيد رياحى نمونه‌اى براى گروه عاقبت به خيران، و عمر بن سعد نمونه بارزى براى عاقبت به شرّان عالمند.

آزار و اذيّتهاى مشركان:

تمام پيامبران الهى در مسير تبليغ آيين خود با مشكلات و سختيهايى رو به رو بودند، امّا پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بيشترين مشكلات و ناملايمات و شكنجه‌هاى جسمى و روحى را متحمّل شد، تا آنجا كه فرمود:

«ما اوذِىَ احَدٌ مِثْلَ ما اوذيتُ فِى اللَّهِ‌

؛ هيچ يك از انسانها همچون من در راه خدا اذيّت و آزار نشده است!». [١]

و سخت‌ترين آزارهاى دشمنان، آزارهاى روحى و زخم زبان بود كه از نيش مار و عقرب نيز دردناكتر است.

محبّتهاى خداوند:

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله همه اين آزارها را براى رضايت خداوند و پيشرفت دين و آيين حق تحمّل كرد. خداوند متعال نيز در مقابل اين ايثار و فداكارى و تحمّل سختيها، و براى تشويق پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، محبّتهايى به آن حضرت روا كرد كه به دو نمونه آن در

[١]. ميزان الحكمة، ج ١، باب ٨٣، ح ٤٦٤.