سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٩ - اميدوار كنندهترين آيه قرآن!

فَتَرْضَى‌» اميدبخش‌ترين آيه قرآن است. [١]

سؤال: آيا بين نظريه حضرت على عليه السلام و آنچه مردم عراق در پاسخ آن حضرت عرض كردند، كه ظاهراً برگرفته از برخى روايات است‌ [٢]، منافاتى نيست؟

پاسخ: به اعتقاد ما تناقض و منافاتى بين اين دو وجود ندارد؛ زيرا هر كدام از جهتى اميدبخش‌ترين آيه قرآن مجيد محسوب مى‌شود:

آيه اوّل در مقام توبه، و آيه دوم در مقام شفاعت. اميدبخش‌ترين آيه قرآن است و مى‌دانيم اين دو مقام متفاوت است.

توضيح اينكه:

شخصى كه مرتكب گناه يا گناهانى مى‌شود، و در مقام توبه بر مى‌آيد، و مى‌خواهد گذشته‌اش را جبران نمايد، هنگامى كه به قرآن مى‌نگرد، اميد بخش‌ترين آيه براى او در مقام توبه آيه مورد بحث است. چون در هر مرحله‌اى از تنزّل و سقوط از فضائل انسانى باشد آيه مذكور نور اميد را در نهان‌خانه قلبش روشن مى‌كند، و مى‌تواند با تكرار توبه‌هاى نصف و نيمه بالاخره موفّق بر توبه حقيقى شود، و مشمول لطف خداوند گردد.

اما شخص گنهكارى كه موفّق بر توبه نشده، و با كوله‌بار گناه به ملاقات پروردگار رفته، و چشم به شفاعت شافعان دوخته، براى او اميدوار كننده‌ترين آيه قرآن آيه دوم است كه سخن از شفاعت مطلقه مى‌گويد. زيرا طبق روايات خداوند آنقدر شفاعت پيامبر صلى الله عليه و آله را مى‌پذيرد كه حضرتش عرضه مى‌دارد:

«رَضيتُ رَضيتُ‌

؛ راضى شدم، راضى شدم». [٣]

بنابراين هيچ تناقض و منافاتى بين دو آيه مذكور وجود ندارد.

[١] تفسير نمونه، ج ٢٧، ص ٩٩.

[٢] الدرالمنثور، ج ٥، ص ٣٣١ و ميزان الحكمة، باب ٣٣٢٤، ح ١٦٦٠٦.

[٣] تفسير نمونه، ج ٢٧، ص ٩٩.