بررسى طرق فرار از ربا - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٠ - دليل دوم قول مشهور روايات خاصّه

به صورت نسيه مى‌فروشم، دو درهم از آنها سود مى‌گيرم، آنها از من تقاضا كردند كه به جاى نصف آرد مزبور، به آنها پول (به عنوان وام) بدهم (و حاضرند سود پول را بدهند) آيا راهى وجود دارد كه بدون ارتكاب حرام اين كار را انجام دهم؟ امام هفتم عليه السّلام در جوابش نوشتند: وجه درخواستى آنها را به صورت وام به آنها بپرداز و هر مقدار سودى كه از فروش مجموع آردها مى‌بردى، بر قيمت باقيمانده آردى كه از تو مى‌خرند، اضافه كن.» [١]

اين روايت از نظر سند ضعيف است؛ چون مرسله است، زيرا شخصى كه واسطه سليمان ديلمى و امام هفتم عليه السّلام بوده، ناشناخته است.

امّا دلالت حديث روشن و صريح است.

٨- مرحوم حاجى نورى هشتمين روايت اين طايفه را چنين نقل مى‌كند:

«فقه الرّضا عليه السّلام انّه سئل عن رجل له دين قد وجب فيقول: أسألك دينا اخرى به و انا اربحك فيبيعه حبّة لؤلؤ يقوّمه بالف درهم، بعشرة الف درهم او بعشرين الف درهم؟ فقال: لا بأس. و روى فى خبر آخر بمثله لا بأس و قد امرنى ابى ففعلت هذا و قال فى موضع آخر و لو باع ثوبا يسوّى عشرة دراهم بعشرين درهما او خاتما يسوّى درهما بعشر مادام عليه فصّ لا يكون شيئا فليس بالرّبا؛ از امام سؤال شد در مورد مردى كه از ديگرى طلبكار بود و زمان طلب او فرا رسيده بود، بدهكار از او وام ديگرى تقاضا مى‌كند و مى‌گويد

[١]. وسائل الشّيعه، جلد ١٢، ابواب احكام العقود، باب ٩، حديث ٧.