در آيه ٢٧٩ سوره بقره مى‌خوانيم: «وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُسُ أَمْوالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ‌؛ اگر از رباخوارى توبه كنيد، اصل سرمايه براى شماست، نه ظلم كنيد (به واسطه رباخوارى و گرفتن زياده) و نه به شما ظلم مى‌شود (چون اصل سرمايه به شما بازگردانده مى‌شود)» اين آيه شريفه، صريحا دلالت دارد كه رباخوارى ظلم است.

در صدر آيه مذكور آمده است: «فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ‌؛ اگر دست از رباخوارى برنداشتيد، آماده جنگى از ناحيه خدا و پيامبرش باشيد!»

طبق اين آيه شريفه، خداوند به رباخواران اعلان جنگ مى‌دهد، اين تعبيرى است كه در قرآن منحصر به اين مورد است و در مورد هيچ گناه ديگرى، تعبيرى به اين شدّت نيامده است. [١] آرى رباخوارى جنگ با خداوند است.

در آيه ٢٧٨ همين سوره مى‌فرمايد: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، تقوى پيشه كنيد و رباخوارى را رها سازيد، اگر ايمان داريد!»

از اين كه ترك رباخوارى را مشروط به داشتن ايمان مى‌كند، معلوم مى‌شود كه «رباخوارى» با «ايمان» سازگار نيست.

در آيه ١٣٠ و ١٣١ سوره آل عمران، تعبير شديدترى آمده است،

[١]. البتّه در روايت اسلامى چنين تعبيرى در مورد برخى از گناهان ديده مى‌شود؛ مثلا در مورد كسى كه به شخصيّت يك مسلمان مؤمن توهين كند و او را خوار بشمرد در روايات متعدّدى آمده است «ليأذن بحرب منّى مستذلّ عبدى المؤمن؛ كسى كه بنده مؤمن مرا خوار و ذليل كند، آماده جنگ با من باشد». بحار الانوار، جلد ٦، صفحه ١٦٠.