آفريدگار جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٩ - ٥ بلاهاى نسبى و مطلق!

نوخاسته، طراوت و زيبايى خاصّى به خود مى‌گيرند، نسيم روح افزايى كه با رطوبت ملايمى آميخته، عطر گل‌ها را به هر سو پراكنده مى‌كند و به جهان طبيعت، شكوه و زيبايى غير قابل توصيفى مى‌بخشد، راستى چه زيبا و دل‌انگيز است! چه نعمتى! چه سعادتى! و ... (اين از نظر ما)

لانه مورچه‌ها زير رگبار خراب مى‌شود، عدّه‌اى از مورچه‌ها زير آوار مى‌مانند، انبار آذوقه ويران شده و تمام راهروها و كريدورها را آب فرا گرفته، تمام آذوقه‌اى كه نُه ماه براى جمع آورى آن وقت صرف كرده بودند، خيس شده است، همه چيز روى آب يا زير آوار مانده، تخم هايى كه نسل آينده لانه را تشكيل مى‌دهند، همه فاسد شده است، نوزادان ضعيف و ناتوانى كه زير آوار نرفته‌اند همه بيمار شده و سخت ناراحتند. چه بلايى! چه مصيبتى! چه حادثه جانكاه و دردناكى! و ... (اين هم از نظر مورچه‌ها!).

٢. نسيمى از سواحل دريايى حركت كرده و مقدار زيادى بخار آب را با خود برداشته و هواى منطقه‌هاى ساحلى را به صورت خفقان آورى مملوّ از بخار آب كرده است؛ مردم ناراحتند و هوا خفقان آور.

نسيم به جريان خود ادامه مى‌دهد و به نقاط خشك و سوزان بيابان‌ها مى‌رسد، درختان تشنه را روح تازه‌اى مى‌بخشد و گرماى هوا را تعديل مى‌كند. مردم آن سامان خوشحال و مسرورند.

نسيم تندتر شده و باز به سير خود ادامه مى‌دهد، در منطقه‌هاى دورتر ابرها را به حركت در آورده، هوا به شدّت سرد مى‌شود و رعد و برق‌ها ظاهر مى‌گردند و به موقع بارندگى نافعى در يك منطقه وسيع صورت مى‌گيرد. كشاورزان و دهقانان از اين نعمت بزرگ الهى خوشوقتند و روزنامه‌ها و وسايل ارتباط جمعى به عنوان يك خبر مسرّت بخش در صفحات اوّل خود از آن ياد مى‌كنند.

اين باد به سير خود ادامه داده، كم كم به اوج شدّت خود مى‌رسد و به دهكده‌اى‌