آفريدگار جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٠ - ٢ اعجاز چيست؟
بنابراين اگر ما مىبينيم كه آتش با وجود فراهم بودن شرايط مناسب معمولى و نبودن موانع عادى، اثر سوزاندن خود را نسبت به بدن يك انسان از دست داد، ناگزير خواهيم دانست كه اين جريان، به طور كامل غير عادى و خارق العاده بوده و از قانون علّت و معلول طبيعى و جريان عادى تخلّف كرده است، زيرا سنّت و قانون جارى طبيعت، ايجاب مىكند كه در چنين حادثهاى، انسان مزبور به كلّى خاكستر شود. چنين حادثهاى را معجزه مىنامند. [١]
مثال دوم: هميشه در حال عادى و طبق سنن طبيعى، سلسله تكامل در اجتماع بشرى به صورت مراحل تدريجى بوده و جامعههاى بشرى به تدريج راه تكامل را پيمودهاند. [٢]
[١]. در ضمن بايد توجّه داشت كه در اصطلاح دانشمندان كلام، «معجزه» به هر كار خارق العادهاى گفته نمىشود، بلكه به آن دسته از كارهاى خارق العاده كه با ادّعاى يك منصبى از طرف خداوند و دعوت مخالفين به معارضه (تحدّى/ به نبرد فراخواندن) همراه باشد، گفته مىشود.
[٢]. دانشمندان سوسيولوژى (جامعه شناسان) معتقدند همان طورى كه به تدريج، اجتماعات بسيار ناچيز و پست اوّليه از حالت توحّش و زندگى خانوادگى و قبيلگى به صورت شهر نشينى، زندگى اجتماعى و مدنى ترقّى نموده و تا به امروز در اين سير تكاملى، به سر حدّ كنونى خود رسيده، اكنون نيز قافله عظيم اجتماع بشرى همچنان به پيش مىرود و سرانجام اين مسير تكاملى در مرحله نهايى- كه آخرين قلّه تكامل جامعه بشرى است- متوقّف مىگردد.
درست است كه اكنون جامعه بشرى به طور شگفتانگيزى به ترقّىها و مزاياى خاصّى رسيده است، ولى هنوز هم نواقص زيادى وجود دارد كه بايد ضمن سير تدريجى، آنها نيز كم كم مرتفع شده و به اين ترتيب مدينه فاضله انسانيّت تحقّق پذيرد.
در واقع امروز جامعه بشرى در دوران جوانى است و دوران طفوليّت و عدم رشد را پشت سر گذاشته، ولى هنوز نيروهاى جوانى (شهوت و غضب) به شدّت بر آن حكومت مىكند و پشت سر اين دوران، دوران كمال رشد بشريّت قرار گرفته كه تنها عقل و دانش واقعى بر آن حكومت خواهد كرد.
يعنى وضع كنونى جهان مانند شب تاريكى است كه با نور ماه، روشن است و پس از آن سپيده دمى خواهد رسيد كه به دنبال آن، انوار گيتى فروز خورشيد، جهان را سرشار از نور، حرارت، صفا و حيات خواهد كرد!
تحقيقات و مطالعات در مورد علم و دانش به جايى مىرسد كه دين اسلام بيش از هزار سال قبل آن را پيشبينى كرده است.
اين تئورى همان عقيدهاى است كه شيعه و بيشتر مسلمانان، بلكه گروه زيادى از پيروان ساير اديان آسمانى درباره ظهور مصلح جهانى و برقرار شدن يك حكومت عادلانه جهانى دارند.