آفريدگار جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٨ - ٣ آيا اين امور باعث الحاد (كفر) مىشود؟

زمان، مانند دهاتى‌ها باشند در برابر اساتيد دانشگاه فرانسه!»، پس از چند جمله اضافه مى‌كند:

«بنابراين دانشمند حقيقى كسى است كه در آن واحد، هم جسور و هم متواضع باشد. متواضع باشد چون علوم ناچيز و اندك است و جسور باشد، زيرا راه در برابر مجهولات مقابل ما باز است!».

اكنون به اصل مطلب بر مى‌گرديم كه در بيان ايراد مادّى‌ها گفتيم:

اگر طرح سازمان وسيع جهان هستى از طرف يك مبدأ دانا و تواناست، چرا گاه و بيگاه، طوفان، سيل و زلزله دفتر زندگى ما را بر هم مى‌زند و به حيات گروهى از همنوعان ما خاتمه مى‌دهد؟ چرا مصائب و الآ م، روح لطيف و زود رنج ما را آزار مى‌دهد؟ چرا اين همه كرات، كواكب و سيّاراتى كه براى ما قابل سكونت نيست آفريده شده؟ و چرا در بعضى از جانداران، اعضاى زائدى ديده مى‌شود كه اثر و فايده‌اى بر آن مترتّب نيست؟ چرا؟ ... چرا؟ ....

در آنجا روشن ساختيم كه اين گونه صحبت، مؤاخذه كردن و چون و چراهاى غرورآميز، در خور كسى است كه به تمام اسرار جهان آفرينش آگاه شده باشد و به عبارت ديگر، علم او علم مطلق و غير آميخته به جهل باشد.

اگر كسى چنين مقامى را در علم پيدا كرد و به راستى فايده‌اى براى بعضى از حوادث و موجودات اين جهان نديد، آن زمان حقّ چنين چون و چراهايى را دارد، امّا ما كه به اعتراف صريح بزرگ‌ترين دانشمندان عصر حاضر، هنوز جز ورقى از كتاب قطور تكوين و آفرينش را نخوانده‌ايم و هنوز معلومات ما در برابر مجهولات، حكم صفر را در برابر يك عدد فوق العاده بزرگ دارد، چطور مى‌توانيم اينچنين صحبت كنيم؟

همان‌طور كه در گفتار «شارل ريشيه» دانشمند فرانسوى، ملاحظه كرديد، ما نهايت احترام را براى پيشرفت برق آساى علوم طبيعى جديد قائل هستيم و آن قدر