دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٧١ - حديث

١٤/ ٦ مدت باردارى‌

قرآن‌

«دوران باردارى و از شير گرفتنِ او (نوزاد)، سى ماه است»

حديث‌

١١٢١. الكافى‌ به نقل از عبد الرحمن بن سَيابه، از يكى از كسانى كه براى وى حديث كرده: از امام باقر عليه السلام پرسيدم كه بيشترين زمان ممكن براى ماندن فرزند در شكم مادر، چه اندازه است؛ چرا كه مردم مى‌گويند: شايد فرزند، دو سال هم در شكم مادر بماند؟

فرمود: «دروغ گفته‌اند. بيشترين زمان ممكن براى باردارى، نُه ماه است و حتّى لحظه‌اى از آن بيشتر نمى‌شود و اگر دمى بر آن بيفزايد، پيش از آن كه برون آيد، مادر خويش را مى‌كُشد».

١١٢٢. مناقب آل أبى طالب: هَيثم در سپاهى [بيرون از وطن‌] بود. چون [بازگشت‌]، شش ماه پس از بازگشت وى، همسرش فرزندى آورد. او اين فرزند را از زن نپذيرفت. او را نزد عمر آورد و مسئله را براى وى بازگو كرد. وى نيز فرمان سنگسار زن را داد. امّا پيش از آن كه زن سنگسار شود، على عليه السلام خود را بدان زن رساند. سپس به عمر گفت: لَختى درنگ كن! آن زن راست گفته است. خداوند متعال مى‌گويد: «دوران باردارى و از شير گرفتنِ او (نوزاد) سى ماه است» و مى‌فرمايد: «مادران، كودكان خود را دو سالِ تمام، شير دهند». پس، باردارى‌

و شيردهى، سى ماه است».

عمر در اين هنگام گفت: اگر على نبود، عمر تباه شده بود؛ و آن زن را آزاد كرد و فرزند را هم به پدر، ملحق ساخت.