دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٩ - ٣/ ٥ پاداش آنچه در دوران تندرستى انجام مى داده است

١٩٨. امام صادق عليه السلام: چون در هر شامگاه، دو فرشته بنده بيمار به آسمان مى‌روند، پروردگار تبارك و تعالى مى‌پرسد: «براى بنده‌ام در بيمارى‌اش چه نوشته‌ايد؟».

مى‌گويند: ناليدن.

پس خداوند مى‌فرمايد: «با بنده خويش، انصاف روا نداشته‌ام اگر او را در بازداشتى از بازداشت‌هاى خود بدارم و آن‌گاه، مانع ناليدن او شوم».

پس [به فرشتگان‌] مى‌فرمايد: «براى بنده‌ام، همانند آن كارهاى نيكى را كه در دوران تندرستى‌اش مى‌نوشتيد، بنويسيد و هيچ گناهى را بر او ننويسيد تا هنگامى كه وى را از بازداشتِ خويش، آزاد كنم؛ چرا كه او اكنون، در زندانى از زندان‌هاى من است».

١٩٩. امام كاظم عليه السلام: چون مؤمن بيمار شود، خداوند عز و جل به آن [فرشته‌] كه عهده‌دار جانب چپ است، وحى مى‌فرستد: «بر بنده‌ام، تا زمانى كه در بازداشت و در بند من است، چيزى منويس»؛ نيز به آن كه عهده‌دار جانبِ راست است، وحى مى‌فرستد كه: «براى بنده‌ام، آن حسناتى را كه در دوران تندرستى وى مى‌نوشتى، بنويس».

ر. ك: ج ١، ص ١٣٣ (تعريف بيمارى/ بازداشتگاه تن).