معاد استدلالى - صفر علیپور و ابراهیم زاده - الصفحة ٩٤
«لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيّاً» «١» تا بترساند كسى را كه زنده است (زنده دل است).
علل محروميت از شفاعت بررسيها نشان مىدهد كه چيزهايى در محروميت انسان از شفاعت نقش دارند؛ برخى از آنها عبارتند از:
١- خاضع نبودن در برابر خدا، ترك انفاق در راه خدا، فرو رفتن در باطل و تكذيب قيامت. همه اين موارد در قرآن كريم و در گفتگوى اهل بهشت با اهل جهنم چنين آمدهاست:
«كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهينَةٌ الَّا اصْحابَ الَيمينِ فى جَنَّاتٍ يَتَسائَلُونَ عَنِ الُمجْرِمينَ ما سَلَكَكُمْ فى سَقَرَ قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلّينَ وَ لَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكينَ وَ كُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضينَ وَ كُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدّينِ حَتَّى اتينَا الْيَقينُ فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعينَ» «٢» (آرى) هر كس در گرو اعمال خويش است، مگر «اصحاب يمين» (كه نامه اعمالشان را به نشانه ايمان و تقوايشان به دست راستشان مىدهند)! آنها در باغهاى بهشتند، و از مجرمان مىپرسند: چه چيز شما را به دوزخ وارد ساخت؟! مىگويند: «ما از نماز گزاران نبوديم، و اطعام مستمند نمىكرديم، و پيوسته با اهل باطل، همنشين و همصدا بوديم، و همواره روز جزا را انكار مىكرديم تا زمانى كه مرگ ما فرا رسيد! از اين رو، شفاعت شفاعت كنندگان به حال آنها سودى نمىبخشد.
٢- شرك به خدا قرآن كريم مىفرمايد:
«انَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ انْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشآءُ ...» «٣» خداوند (هرگز) شرك را نمىبخشد! و پايين تر از آن را براى هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مىبخشد.