بدان علت است كه همه مخالفان و كافران از كار آن يك نفر راضى بودند؛ از اين رو، به فرموده حضرت على (ع) همگى مورد قهر خداوند قرار گرفته‌اند. «١» د- يكى از ياران حضرت على (ع) پس از پيروزى در جنگ جمل، به آن حضرت گفت: دوست داشتم برادرم فلان كس با ما بود تا ببيند كه چگونه خداوند ما را بر دشمنانش يارى كرد! امام فرمود: آيا برادرت دوست داشت كه با ما باشد؟ گفت: آرى، امام فرمود: پس او با ماست، و جزو صفوف لشكر ما بشمار مى‌آيد. كسانى كه در صُلب مردان و رحم زنان هستند مانند آن است كه در سپاهيان ما به همراهى ما حاضر بوده‌اند. «٢» البته مراد آن حضرت كسانى است كه بعداً مى‌آيند و به آنچه او و يارانش انجام داده‌اند راضى خواهند بود.
ه- از منابع روايى و نيز از ادعيه مأثوره، و در رأس آنها زيارت عاشورا چنين برمى‌آيد كه بر هر مسلمان شيعه پيرو مكتب اهل بيت عصمت و طهارت (ع) در هر عصر و زمانى كه بيايد واجب است نسبت به مظالمى كه توسط بنى اميه و بنى عباس به ائمه اهل‌بيت (ع) و فرزندان و نوادگان آن بزرگواران اعمال شده، بويژه آن ظلمها و تعديات زايد الوصفى كه يزيد و اعوان و انصارش نسبت به حضرت امام حسين (ع) و اهل بيت و يارانش روا داشته‌اند بيزارى جسته و اعلان برائت كند، و از شيوه رفتارى و روش عملى امام حسين (ع) راضى و خشنود باشد. «٣»